អដ្ឋកថា មិត្តវិន្ទជាតកទី ២

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធភិក្ខុប្រដៅ ក្រមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា អតិក្កម្ម រមណកំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងនៃជាតកនេះ ជារឿងកើតឡើងក្នុងសាសនារបស់ព្រះកស្សបសម្មាសម្ពុទ្ធ នឹងមានជាក់ច្បាស់ក្នុងមហាមិត្តវិន្ទជាតកទសកនិបាត ។ ក្នុងកាល នោះ ព្រះពោធិសត្វពោលគាថានេះ ដោយសេចក្តីថា អ្នកនោះ កន្លងនូវប្រាសាទកែវផ្លេកផង ប្រាសាទប្រាក់ផង ប្រាសាទ កែវមណីផង ជាអ្នកត្រូវថ្ម ( គឺចក្រមានមុខមុត ដូចកាំបិតកោរ ) គ្របសង្កត់ហើយ អ្នកកាលរស់នៅ មិនរួចអំពីចក្រនោះទេ ដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា រមណកំ ជាឈ្មោះរបស់កែវផលិក ក្នុង កាលនោះ ព្រះពោធិសត្វសម្តែងថា បុរសនោះ ឆ្លងផុតប្រាសាទកែវផលិក ទៅហើយ ។ បទថា សទាមត្តញ្ច ជាឈ្មោះរបស់ប្រាក់ ។ ព្រះពោធិសត្វសម្តែងថា បុរសនោះ ឆ្លងប្រាសាទប្រាក់ទៅហើយ ។ បទថា ទូភកំ ជាឈ្មោះរបស់កែវមណី ព្រះពោធិសត្វសម្តែងថា បុរស នោះ ឆ្លងប្រាសាទកែវមណីទៅហើយ ។ បទថា ស្វាសិ កាត់បទជា សោ អសិ ប្រែថា បុរសនោះឯង ។ បទថា បសាណមាសីនោ សេចក្តីថា ដែលឈ្មោះថា ខុរចក្ក នោះ សម្រេចដោយថ្មក៏មាន សម្រេចដោយកែវមណីក៏មាន តែចក្រដែលខៃបុរស នោះ សម្រេចដោយថ្ម ព្រោះហេតុត្រូវខុរចក្កសម្រេចដោយថ្ម កាលគួរនឹង ពោលថា បសាណាសីនោ បែរជាពោលថា បសាណមាសីនោ ដោយ កាន់យក ម អក្ខរៈ ដោយអំណាចព្យញ្ជនសន្ធិ មានអធិប្បាយមួយន័យ ទៀតថា ក្បាលទូលនូវខុរចក្ក គឺខុរចក្កនោះកំពុងខៃ ហើយឈរ ។