អដ្ឋកថា កាឡកណ្ណិជាតកទី ៣

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធមិត្រ របស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋីម្នាក់ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា មិត្តោ ហវេ សត្តបទេន ហោតិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា មិត្រនោះ ធ្លាប់ជាសម្លាញ់លេងដីជាមួយគ្នានឹងអនាថបិណ្ឌិក រៀនសិប្បៈក្នុងសំណាក់អាចារ្យជាមួយគ្នា ដោយឈ្មោះ ឈ្មោះថា កាឡកិណី ។ កាឡកិណីនោះ លុះកន្លងទៅ ក៏ជាអ្នកធ្លាក់ខ្លួនក្រ មិនអាចចិញ្ចឹម ជីវិតបាន ទើបទៅកាន់សម្នាក់របស់សេដ្ឋីៗ ក៏លួងលោមសម្លាញ់ ឲ្យស្បៀង ហើយ ប្រគល់សម្បត្តិរបស់ខ្លួនចែកឲ្យ ។ បុរសនោះ ជាអ្នកធ្វើឧបការៈដល់ សេដ្ឋី ធ្វើកិច្ចគ្រប់យ៉ាង កាលដែលគេមកកាន់សម្នាក់សេដ្ឋី មនុស្សទាំងឡាយ នាំគ្នាពោលថា ឈប់ចុះកាឡកិណី អង្គុយចុះកាឡកិណី បរិភោគចុះកាឡកិណី ។ ថ្ងៃមួយ ពួកមិត្រ និងអមាត្យរបស់សេដ្ឋី នាំគ្នាចូលទៅរកលោក សេដ្ឋី ហើយពោលយ៉ាងនេះថា លោកសេដ្ឋី កុំចិញ្ចឹមបុរសនេះជិតស្និទ្ធ យ៉ាងនេះឡើយ ព្រោះសូម្បីយក្ខ ក៏ត្រូវគេចទៅដោយសំឡេងថា ឈប់ចុះ កាឡកិណី អង្គុយចុះកាឡកិណី ស៊ីចុះកាឡកិណី គាត់ក៏មិនស្មើនឹងលោក ជាអ្នកក្រ ជាអ្នកលំបាក លោកចិញ្ចឹមមនុស្សបែបនេះធ្វើអ្វី ។ អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋីពោលថា ធម្មតាឈ្មោះត្រឹមតែជាពាក្យហៅ ពួកបណ្ឌិតមិនបានកាន់យក ឈ្មោះជាប្រមាណ មិនគួរជាបុគ្គលប្រភេទដែលឈ្មោះថា សុតមង្គលិក ខ្ញុំ មិនអាចអាស្រ័យហេតុត្រឹមតែឈ្មោះ ហើយបោះបង់សម្លាញ់លេងធូលីជាមួយ គ្នា ដូច្នេះឡើយ មិនបានកាន់យកនូវពាក្យសម្តីរបស់ជនទាំងនោះ ថ្ងៃមួយ ចូលទៅកាន់ស្រុកសួយរបស់ខ្លួន បានឲ្យកាឡកិណីជាអ្នករក្សាផ្ទះរបស់ខ្លួន ។ ពួកចោរគិតថា បានឮថា សេដ្ឋីទៅស្រុកសួយ ពួកយើងនឹងប្លន់ផ្ទះរបស់ គាត់ចុះ នាំគ្នាកាន់អាវុធផ្សេងៗ