អដ្ឋកថា អកតញ្ញុជាតកទី ១០

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធអនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា យោ បុព្វេ កតកល្យាណោ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា សេដ្ឋីអ្នកបច្ចន្តជនបទម្នាក់ បានជាអទិដ្ឋសហាយ គឺសម្លាញ់ កំបាំងមុខរបស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ។ កាលនោះ សេដ្ឋីនោះបានទឹមរទេះ ៥០០ ដាក់ពេញដោយទ្រព្យដែលកើតឡើងក្នុងបច្ចន្តជនបទ ពោលនឹងពួក ភ្នាក់ងារថា ទៅចុះអ្នកទាំងឡាយៗ ចូរនាំរបស់ទាំងនេះទៅកាន់នគរសាវត្ថី លក់ឲ្យមហាសេដ្ឋីអនាថបិណ្ឌិកសម្លាញ់របស់យើង ដោយតម្លៃរបស់តបស្នង ហើយនាំគ្នាជញ្ជូនរបស់តបស្នងនោះមក ។ ភ្នាក់ងារទាំងនោះ ទទួលពាក្យ របស់សេដ្ឋីហើយ នាំគ្នាទៅកាន់នគរសាវត្ថី ជួបអនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋីហើយ ឲ្យបណ្ណាការ ប្រាប់រឿងនោះឲ្យជ្រាប មហាសេដ្ឋីឃើញហើយ ក៏ពោលថា ពួក អ្នកមកល្អហើយ រៀបចំទីសម្រាក និងស្បៀងដល់បុគ្គលទាំងនោះ សាកសួរ សុខទុក្ខរបស់សេដ្ឋីដែលជាសម្លាញ់ ទទួលភណ្ឌៈទុក ហើយឲ្យភណ្ឌៈតបស្នង ទៅ ។ ភ្នាក់ងារទាំងនោះនាំគ្នាទៅកាន់បច្ចន្តជនបទ ប្រាប់សេចក្តីនោះដល់សេដ្ឋី របស់ខ្លួន ។ ក្រោយមក អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋីក៏បញ្ជូនរទេះ ៥០០ ទៅក្នុង បច្ចន្តជនបទនោះដែរ ពួកមនុស្សទៅក្នុងបច្ចន្តជនបទនោះហើយ នាំបណ្ណាការទៅ ប្រគល់ឲ្យសេដ្ឋីបច្ចន្តជនបទ ។ សេដ្ឋីនោះសួរថា ពួកអ្នកមកអំពីទីណា កាលពួកអ្នកទាំងនោះប្រាប់ថា ខ្ញុំមកពីនគរសាវត្ថី អំពីសំណាក់អនាថបិណ្ឌិក ជាសម្លាញ់របស់លោក ក៏សើចចំអកថា ពាក្យថា អនាថបិណ្ឌិក ជាឈ្មោះ នៃបុរសណាក៏បាន ហើយទទួលគ្រឿងបណ្ណាការ ហើយបញ្ជូនត្រឡប់ទៅ ដោយពាក្យថា ចូរពួកអ្នកទៅចុះ មិនបានរៀបចំទីសម្រាក និងស្បៀងឡើយ ពួកមនុស្សទាំងនោះ ត្រូវលក់របស់របរខ្លួនឯង នាំយករបស់តបស្នងម