អដ្ឋកថា បរោសតជាតកទី ១

ជនទាំងឡាយមកប្រជុំគ្នាហើយ សូម្បីជាងរយនាក់ ជនទាំងនោះ ឥតប្រាជ្ញា គប្បីពិចារណា ( នូវអត្ថនៃភាសិត ) អស់ ១០០ ឆ្នាំ បុរសណាប្រកបដោយប្រាជ្ញា ដឹងច្បាស់នូវអត្ថនៃភាសិត បុរសនោះ នៅតែ ម្នាក់ឯង ប្រសើរវិញ ដូច្នេះ ។ ដូចគ្នានឹងបរោសហស្សជាតកដោយផ្ទៃរឿង ដោយវេយ្យាករណ៍ និង ដោយប្រជុំជាតក តែក្នុងជាតកនេះ ប្លែកគ្នាត្រឹមតែបទ ឈាយេយ្យុ មួយ បទបុណ្ណោះ ។ គាថានោះមានអធិប្បាយថា ជនទាំងនោះ មិនមានបញ្ញាគប្បី សម្លឹង គប្បីមើល គប្បីពិចារណាអស់ ១០០ ឆ្នាំ សូម្បីពិចារណាមើលយ៉ាង នេះ ក៏រមែងមិនឃើញហេតុ ឬផល ហេតុនោះ បុគ្គលណាដឹងអត្ថនៃពាក្យ ដែលយើងពោលបាន បុគ្គលនោះម្នាក់បុណ្ណោះ ជាអ្នកមានបញ្ញាប្រសើរ ជាង ដូច្នេះឯង ។