អដ្ឋកថា ឃតាសនជាតកទី ៣

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធភិក្ខុមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ខេមំ យហឹ ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា ភិក្ខុនោះរៀនកម្មដ្ឋានអំពីសំណាក់ព្រះសាស្តា ហើយទៅកាន់ ជាយដែន ក្នុងតំបន់មួយ អាស្រ័យស្រុកមួយចាំវស្សា នាសេនាសនៈ ក្នុងព្រៃ ក្នុងខែដំបូងនោះឯង កាលលោកចូលទៅបិណ្ឌបាត សាលាត្រូវ ភ្លើងឆេះ លោកលំបាកដោយការមិនមានលំនៅ ទើបប្រាប់ពួកឧបដ្ឋាក ជន ទាំងនោះនាំគ្នានិយាយថា មិនជាការអ្វីទេ ពួកខ្ញុំនឹងសាងបណ្ណសាលា ប្រគេន រង់ចាំឲ្យពួកខ្ញុំភ្ជួរ និងសាបព្រោះហើយសិនចុះ ។ ខែបានកន្លងផុតទៅ លោកមិនអាចបំពេញកម្មដ្ឋានឲ្យដល់ទីបំផុតបាន ព្រោះមិនមានសេនាសនៈ ដែលជាទីសប្បាយ សូម្បីត្រឹមតែនិម្មិត ក៏ឲ្យកើតឡើងមិនបាន លុះចេញវស្សា ទើបទៅកាន់ជេតពនមហាវិហារ ថ្វាយបង្គំព្រះសាស្តា ហើយអង្គុយនៅក្នុង ចំណែកម្ខាង ព្រះសាស្តាទ្រង់ធ្វើបដិសណ្ឋារៈជាមួយលោក ហើយត្រាស់សួរ ថា ម្នាលភិក្ខុ កម្មដ្ឋានរបស់អ្នកជាសប្បាយឬទេ ទើបក្រាបទូលភាពមិន សប្បាយ តាំងអំពីដើមដល់ចប់ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ក្នុងកាលមុន សូម្បីតែសត្វតិរច្ឆានទាំងឡាយ ក៏គង់ស្គាល់សប្បាយ និងអសប្បាយរបស់ ខ្លួន នាំគ្នានៅអាស្រ័យក្នុងកាលដែលជាសប្បាយ ក្នុងកាលមិនសប្បាយ ក៏ នាំគ្នាគេចទៅកាន់ទីដទៃ ចុះហេតុអ្វី ទើបអ្នកមិនដឹងសប្បាយ និងអសប្បាយ របស់ខ្លួន លោកក្រាបទូលអារាធនា ទើបទ្រង់នាំយករឿងក្នុងអតីតមក