អដ្ឋកថា ឈានសោធនជាតកទី ៤

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះ ធម្មសេនាបតី ដែលព្យាករបញ្ញារបស់ទ្រង់ ដោយសង្ខេបបានដោយពិស្តារ ត្រង់ទ្វារសង្កស្សនគរ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា យេ សញ្ញិនោ ដូច្នេះជាដើម ។ បន្តអំពីនេះទៅ ជារឿងអតីតក្នុងព្រះធម្មទេសនានោះ ។ បានឮថា ក្នុង អតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត សោយរាជសម្បត្តិក្នុងនគរពារាណសី ព្រះ ពោធិសត្វកំពុងធ្វើកាលកិរិយាត្រង់ជាយព្រៃ ត្រូវពួកអន្តេវាសិកសួរ ក៏ពោល ថា មានសញ្ញាក៏មិនមែន មិនមានសញ្ញាក៏មិនមែន ។ បេ ។ ( ដូចគ្នានឹងរឿង ក្នុងបរោសហស្សជាតក ) ពួកតាបសមិនជឿពាក្យអន្តេវាសិកដែលជាធំ ទើប ព្រះពោធិសត្វមកអំពីព្រហ្មលោកជាន់អាភស្សរ ឈរក្នុងអាកាសពោលគាថា នេះថា ពួកសត្វណាមានសញ្ញា ពួកសត្វនោះ ក៏ទុគ៌ត ( មិនបានសមាបត្តិ ) ពួកសត្វណាមិនបានសញ្ញា ពួកសត្វនោះ ក៏ទុគ៌ត អ្នកចូរ វៀរនូវសត្វទាំងពីរពួកនោះចេញ សុខដែលកើតអំពីសមាបត្តិនោះ ឈ្មោះថា មិនមានទីទួល គឺកិលេសឡើយ ដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា យេ សញ្ញិនោ នេះ លោកសម្តែងដល់ពួកស ត្វដែលមានចិត្តដ៏សេស វៀរបុគ្គលដែលបាននេវសញ្ញានាសញ្ញាយតនជ្ឈាន ។ បទថា តេបិ ទុគ្គតា សេចក្តីថា ព្រោះមិនបានសមាបត្តិនោះ ទើបជន ទាំងនោះ ជាបុគ្គលឈ្មោះថា ទុគ្គត ។ បទថា យេបិ អសញ្ញិនោ នេះ លោកសម្តែងដល់អចិត្តកសត្វ ដែល កើតក្នុងអសញ្ញីភព ។ បទថា តេបិ ទុគ្គតា សេចក្តីថា សូម្បីសត្វទាំងនោះ ក៏គង់ជាទុគ្គតដូចគ្នា ព្រោះមិនទាន់បានសមាបត្តិនោះឯង ។ បទថា ឯតំ ឧភយំ វិវជ្ជយ សេចក្តីថា ព្រះពោធិសត្វឲ្យឱវាទដល់ អន្តេវាសិកតទៅថា ចូរអ្នកវៀរ គឺលះបង់ទាំង ២ យ៉ាងនោះ គឺសញ្ញីភាវៈ និងអសញ្ញីភាវៈ ។ បទថា តំ សមាបត្តិ សុខំ អនង្គណ