អដ្ឋកថា បុប្ផរត្តជាតកទី ៧

ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធភិក្ខុ អផ្សុកមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា នយិទំ ទុក្ខំ អទុំ ទុក្ខំ ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីសង្ខេបថា ភិក្ខុនោះ កាលព្រះមានព្រះភាគត្រាស់សួរថា ម្នាល ភិក្ខុ បានឮថា អ្នកអផ្សុកពិតឬ ក៏ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គពិតមែន ។ ព្រះសាស្តា ត្រាស់សួរថា តើអ្នកអផ្សុកព្រោះហេតុអ្វី ទើបក្រាបទូលថា ព្រោះ បុរាណទុតិយិការបស់ខ្ញុំព្រះអង្គ បពិត្រព្រះអង្គ ស្រីនោះមានថ្វីដៃឆ្ងាញ់ ខ្ញុំ ព្រះអង្គមិនអាចព្រាត់ប្រាសចាកនាងបាន ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ស្រី នេះ ធ្វើសេចក្តីវិនាសឲ្យអ្នកក្នុងកាលមុន ព្រោះស្រីនេះជាហេតុ អ្នកត្រូវដោត លំពែង ខ្សឹកខ្សួលដល់នាងបុណ្ណោះ កាលស្លាប់ហើយ ទៅកើតក្នុងនរក ឥឡូវនេះ ព្រោះហេតុអ្វី អ្នកនៅតែប្រាថ្នានាងទៀត ដូច្នេះហើយ ទ្រង់នាំយក រឿងក្នុងអតីតមកសាធកៈដូចតទៅក្នុង អតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត សោយរាជសម្បត្តិក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វសោយព្រះជាតិជាអាកាសដ្ឋកទេវតា ។ កាលនោះ នៅក្នុង នគរពារាណសី មានមហោស្រពពេលយប់ ក្នុងខែកត្តិក មហាជននាំគ្នារៀបចំ ស្រុកភូមិស្អាតបាត ដូចគ្នានឹងទេវនគរ មនុស្សទាំងពួង បំណងលេងមហោស្រព តែមានមនុស្សក្រីក្រម្នាក់ មានសំពត់សាច់ល្អមួយគូបុណ្ណោះ គាត់ យកមកបោកឲ្យស្អាត គាត់បោកជ្រុល ក៏មានស្នាមជ្រីវជ្រួញ រាប់រយ រាប់ ពាន់ ។ គ្រានោះ ភរិយាពោលថា នែអ្នក ខ្ញុំចង់ស្លៀកសំពត់ជ្រលក់ដោយ ផ្កាដកគាំមួយផ្ទាំង ដណ្តប់មួយផ្ទាំង កេកោ-កអ្នកដើរលេងមហោស្រពប្រចាំ រាត្រីខែកត្តិក ។ បុរសនោះពោលថា នែនាង យើងក្រីក្រ តើមានសំពត់ ជ្រលក់ផ្កាដកគាំមកអំពីណា ចូរនាងស្លៀកសំពត់ស ដើរល