អដ្ឋកថា សូករជាតកទី ៣

[ ១៥៥-១៥៦ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវិហារជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រះថេរៈចាស់មួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ចតុប្បទោ អហំ សម្ម ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងថ្ងៃមួយ កាលការស្តាប់ធម៌នៅប្រព្រឹត្តទៅក្នុងពេលរាត្រី កាលព្រះសាស្តាប្រថាប់ឈរនាផ្ទាំងថ្មកែវមណី ជិតទ្វារព្រះគន្ធកុដិ ប្រទានសុគតោវាទ ដល់ពួកភិក្ខុ ហើយចូលទៅកាន់ព្រះគន្ធកុដិ ព្រះធម្មសេនាបតីសារីបុត្រថ្វាយបង្គំ ព្រះសាស្តា ហើយបានទៅកាន់បរិវេណរបស់ខ្លួន ។ ព្រះមហាមោគ្គល្លាន ក៏ទៅកាន់បរិវេណរបស់ខ្លួនដូចគ្នា ស្នាក់នៅមួយស្របក់ ទើបមករកព្រះថេរៈ ហើយសួរបញ្ញា ។ ព្រះធម្មសេនាបតីបានឆ្លើយបញ្ញា ដែលព្រះមហាមោគ្គល្លានសួរហើយ បានធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់ដូចធ្វើព្រះចន្ទឲ្យប្រាកដលើលម្អ ។ សូម្បី បរិស័ទ ៤ ក៏អង្គុយស្តាប់ធម៌ ។ ក្នុងទីនោះ ព្រះថេរៈចាស់មួយរូបគិតថា បើ អញចូលទៅរកព្រះសារីបុត្រ សួរបញ្ញាក្នុងកណ្តាលបរិស័ទនេះ បរិស័ទនេះ នឹងដឹងថា អញជាពហូសូត នឹងធ្វើសក្ការៈ លើកតម្កើង ទើបក្រោកឡើង រវាងបរិស័ទ ចូលទៅរកព្រះថេរៈ ឈរក្នុងចំណែកម្ខាង ហើយពោលថា អាវុសោសារីបុត្រ ខ្ញុំនឹងសួរបញ្ញាមួយជាមួយលោក សូមលោកឲ្យឱកាស ដល់ខ្ញុំខ្លះ សូមលោកឲ្យនូវការវិនិច្ឆ័យដល់ខ្ញុំ ដោយអមក្តី ដោយត្រង់ក្តី ក្នុង ការតិះដៀលក្តី ក្នុងការសរសើរក្តី ក្នុងការវិសេសក្តី ក្នុងការមិនវិសេសក្តី ។ ព្រះថេរៈ សម្លឹងមើលព្រះថេរៈចាស់នោះហើយគិតថា ព្រះថេរៈចាស់នេះតាំង នៅក្នុងសេចក្តីច្រណែន ល្ងង់ខ្លៅមិនដឹងអ្វីឡើយ ទើបមិននិយាយជាមួយព្រះថេរៈ ចាស់នោះ ព្រះថេរៈចាស់នោះមានការខ្មាស ដាក់ផ្លិតវាលវីជនី ចុះអំពី អាសនៈទៅកាន់បរិវេណ ។ សូម្បីព្រះមហាមោគ្គល្លានក៏ចូលទៅ