អដ្ឋកថា សុហនុជាតកទី ៨

[ ១៦៥-១៦៦ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពនមហាវិហារ ទ្រង់ប្រារព្ធភិក្ខុកាច ២ រូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា នយិទំ វិសមសីលេន ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា សម័យនោះភិក្ខុមួយរូបក្នុងជេតពនវិហារបានជាភិក្ខុកាច គ្រោតគ្រាតពន់ពេក ។ ក្នុងជនបទក្រៅ មានភិក្ខុមួយរូបក៏ជាអ្នកកាច ។ ថ្ងៃមួយ ភិក្ខុជនបទក្រៅបានមកកាន់វិហារជេតពន ដោយករណីយកិច្ចឯណានី មួយ ។ បណ្តាសាមណេរនិងភិក្ខុកំលោះដឹងថា ភិក្ខុអ្នកជនបទរូបនោះជា ភិក្ខុកាច ទើបបញ្ជូនភិក្ខុរូបនោះទៅកាន់លំនៅរបស់ភិក្ខុកាច ដែលនៅក្នុងវត្ត ជេតពនដោយគិតថា យើងនឹងឃើញភិក្ខុកាច ២ រូបនោះឈ្លោះគ្នា ។ ភិក្ខុ ទាំង ២ រូបនោះ កាលឃើញគ្នានឹងគ្នាហើយក៏សាមគ្គីគ្នា សរសើរគ្នានឹងគ្នា ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់បានធ្វើកិច្ចមានច្របាច់ដៃ ច្របាច់ជើង ច្របាច់ខ្នងឲ្យ គ្នានឹងគ្នា ។ ភិក្ខុទាំងឡាយប្រជុំសន្ទនាគ្នាក្នុងរោងធម្មសភាថា អើ អាវុសោ ភិក្ខុកាច ២ រូប ជាអ្នកកាចគ្រោតគ្រាតពន់ពេកចំពោះអ្នកដទៃតែភិក្ខុទាំង ២ រូបនោះ មានការសាមគ្គីគ្នា ស្រុះស្រួលគ្នា ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ដល់គ្នានឹងគ្នា ព្រះសាស្តាយាងមកត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះ ពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនាគ្នាដោយរឿងអ្វីហ្ន៎ កាលភិក្ខុទាំងនោះក្រាបបង្គំទូលឲ្យ ទ្រង់ជ្រាបថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ដោយរឿងឈ្មោះនេះទើបព្រះសាស្តា ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយមិនមែនតែក្នុងកាលឥឡូវនេះទេសូម្បីក្នុងកាល មុនក៏ភិក្ខុ ២ រូប នេះកាចគ្រោតគ្រាតក្រៃពេកតែកាលឃើញគ្នានឹងគ្នាហើយក៏ សាមគ្គីគ្នា សរសើរគ្នាដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ ហើយទ្រង់នាំយករឿងក្នុង អតីតមកសាធកៈដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាល