អដ្ឋកថា ឥន្ទសមានគោត្តជាតកទី ១

[ ១៧១-១៧២ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុប្រដៅក្រមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ន សន្ថវំ កាបុរិសេន កយិរា ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងភិក្ខុប្រដៅក្រនោះមានច្បាស់ក្នុងគិជ្ឈជាតកនវកនិបាត ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់និងភិក្ខុនោះថា ម្នាលភិក្ខុកាលមុនអ្នកក៏មិនស្តាប់ពាក្យ ទូន្មានរបស់បណ្ឌិតទាំងឡាយដែរ ព្រោះអ្នកជាបុគ្គលប្រដៅក្រទើបត្រូវបែក ខ្ទេចខ្ទីព្រោះជើងដំរីចុះប្រេង ហើយទ្រង់នាំយករឿងក្នុងអតីតមកសម្តែងដូចតទៅ នេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ កាលចម្រើនវ័យហើយលះឃរាវាស ចេញបួសជាឥសីជាសាស្តានៃពួកឥសី ៥០០ អាស្រ័យនៅក្នុងព្រៃហិមពាន្ត ក្នុងកាលនោះបណ្តាតាបសទាំងនោះមានតាបសមួយរូបឈ្មោះ ឥន្ទសមានគោត្ត ជាអ្នកប្រដៅក្រមិនស្តាប់ឱវាទរបស់គ្រូ តាបសនោះចិញ្ចឹមកូនដំរី ១ ព្រះ ពោធិសត្វដឹងដំណឹងទើបហៅតាបសនោះមកសួរថា បានឮថា អ្នកចិញ្ចឹមកូន ដំរីមែនឬ តាបសឆ្លើយថា ពិតហើយលោកអាចារ្យ ខ្ញុំចិញ្ចឹមដំរីមួយទុក ព្រោះមេវាស្លាប់ ។ ព្រះពោធិសត្វដាស់តឿនថា ឈ្មោះថា ដំរីកាលណាវា ធំច្រើនសម្លាប់អ្នកចិញ្ចឹម អ្នកកុំចិញ្ចឹមកូនដំរីនោះឡើយ ។ តាបសពោលថា លោកអាចារ្យខ្ញុំមិនអាចបោះបង់វាបាន ។ ព្រះពោធិសត្វពោលថា បើដូច្នោះ អ្នកនឹងដឹងខ្លួនឯង ។ តាបសក៏នៅតែចិញ្ចឹមកូនដំរីនោះ ។ ចំណេរកាលត មកកូនដំរីក៏មានរាងកាយធំធាត់ ។