អដ្ឋកថា សមិទ្ធិជាតកទី ៧

[ ១៨៣-១៨៤ ] ព្រះសាស្តាកាលចូលទៅអាស្រ័យក្រុងរាជគ្រឹះ គង់ ត្រង់ព្រះវិហារតបោទារាម ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះថេរៈឈ្មោះសមិទ្ធិ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា អភុត្វា ភិក្ខសិ ភិក្ខុ ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា ថ្ងៃមួយ ព្រះសមិទ្ធិត្ថេរតាំងសេចក្តីព្យាយាមមួយយប់ ទល់ភ្លឺ លុះភ្លឺឡើងក៏ទៅងូតទឹកហើយស្លៀកស្បង់ឈរកាន់ចីវរដោយដៃម្ខាង សំដិលកាយដែលមានពណ៌ដូចមាសឲ្យស្ងួត ។ ព្រះថេរៈមានឈ្មោះថា សមិទ្ធិ ព្រោះមានអត្តភាពដូចបដិមាមាស ដែលជាងមាសស្លសិតទុកយ៉ាង ស្អាត ។ កាលនោះទេពធីតាមួយរូបឃើញលម្អនៃរាងកាយរបស់ព្រះថេរៈ មានចិត្តប្រតិព័ទ្ធពោលនឹងព្រះថេរៈយ៉ាងនេះថា បពិត្រភិក្ខុ លោកនៅក្មេង មានសក់ខ្មៅស្រិលប្រកបដោយវ័យកំលោះទាំងនៅចម្រើន មានរូបស្អាតគួរ មើល គួរស្រឡាញ់ គួរជ្រះថ្លា លោកមានសភាពដូច្នេះមិនបរិភោគកាម ប្រយោជន៍អ្វីដោយបព្វជ្ជារបស់លោកនោះ សូមបរិភោគកាមសិនចុះ ខាងក្រោយ សឹមបួសបំពេញសមណធម៌ ។ កាលនោះព្រះថេរៈពោលនឹងទេពធីតា ថា នែទេពធីតា អាត្មាមិនដឹងការស្លាប់របស់អាត្មាថា អាត្មានឹងស្លាប់ក្នុង ថ្ងៃឈ្មោះនោះ អាត្មាកំណត់ពេលមិនបាន ព្រោះហេតុនោះអាត្មានឹងបំពេញ សមណធម៌ទាន់នៅកំលោះហើយធ្វើនូវទីបំផុតទុក្ខ ។ ទេពធីតាកាលមិនបាន ការទទួលអំពីព្រះថេរៈក៏បាត់ទៅក្នុងទីនោះឯង ។ ព្រះថេរៈចូលទៅគាល់ព្រះសាស្តា ហើយទូលរឿងនោះឲ្យទ្រង់ជ្រាប ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាល សមិទ្ធិ ទេពធីតានោះប្រលោមអ្នកតែក្នុងកាលឥឡូវនេះបុណ្ណោះក៏មិនមែនទេ សូម្បីក្នុងកាលមុនទេពធីតានេះក៏លួងលោមបណ្ឌិតបព្វជិតដូចគ្នា កាលព្រះថេរៈ ទូលអារាធនាទើបទ្រង់នាំអតីតនិទានមកត្រាស់ថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្ត