អដ្ឋកថា សង្គាមាវចរជាតកទី ២

[ ២១៣-២១៤ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រះនន្ទត្ថេរ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា សង្គាមាវចរោ សូរោ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងពិស្តារថា កាលព្រះសាស្តាយាងដល់នគរកបិលពស្តុ ដោយយាង ទៅគ្រាដំបូង ទ្រង់ឲ្យនន្ទកុមារព្រះកនិដ្ឋភាតាបួសហើយ ទ្រង់យាងចេញអំពី នគរកបិលពស្តុទៅគង់នៅក្នុងនគរសាវត្ថីដោយលំដាប់ ព្រះនន្ទរលឹកដល់វាចា ដែលនាងជនបទកល្យាណីបានផ្តាំក្នុងកាលដែលនន្ទកាន់បាត្រចេញអំពីព្រះរាជ ដំណាក់ជាមួយព្រះតថាគត ។ បានឮថា នន្ទកុមារយាងទៅជាមួយព្រះមុនី នាងជនបទកល្យាណីអើតតាមបង្អួចទាំងដែលបួងសក់បានពាក់កណ្តាល ស្រែក ឡើងថា បពិត្រអយ្យបុត្ត សូមអយ្យបុត្តប្រញាប់ត្រឡប់មក ទើបកើតអផ្សុក មិនមានសេចក្តីត្រេកអរ កើតនូវរោគស្គមលឿង មានព្រះកាយរវាមដោយ សរសៃ ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ជ្រាបរឿងរបស់ព្រះនន្ទហើយទើបទ្រង់ព្រះតម្រិះថា បើ ដូច្នោះតថាគតនឹងឲ្យនន្ទតាំងនៅក្នុងអរហត្តផល ហើយទ្រង់យាងទៅលំនៅ ព្រះនន្ទ គង់លើអាសនៈដែលគេរៀបចំទុក ត្រាស់សួរថា ម្នាលនន្ទ អ្នកមិន ត្រេកអរក្នុងសាសនានេះទេឬ ព្រះនន្ទក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គ មានចិត្តប្រតិព័ទ្ធនាងជនបទកល្យាណីទើបមិនត្រេកអរ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលនន្ទ អ្នកធ្លាប់ចារិកទៅព្រៃហិមពាន្តដែរឬទេ ព្រះនន្ទ ក្រាបទូលថា មិនធ្លាប់ទេព្រះអង្គ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលនន្ទ បើដូច្នោះ យើងនឹងទៅ ។ ព្រះនន្ទក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គ មិនមានឫទ្ធិនឹងទៅបានដូចម្តេច ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលនន្ទ តថាគតនាំ អ្នកទៅដោយឫទ្ធិរបស់តថាគត ហើយទ្រង់ចាប់ដៃព្រះនន្ទហោះឡើងទៅកាន់ អាកាស ទ្រង់