អដ្ឋកថា ទធិវាហនជាតកទី ៦

[ ២២១-២២២ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ទ្រង់ប្រារព្ធភិក្ខុ សេពគប់ខុស ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា វណ្ណគន្ធរសូបេតោ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងខ្ញុំបានពោលទុកហើយខាងដើមនោះឯង ។ ក្នុងរឿងនេះព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឈ្មោះថា ការនៅ រួមគ្នាជាមួយអសប្បុរសជារបស់ថោកទាបធ្វើតែសេចក្តីវិនាស ។ ក្នុងការនៅ រួមគ្នានោះមិនថាតែនៅរួមជាមួយបុគ្គលអាក្រក់ធ្វើតែសេចក្តីវិនាសឲ្យដល់ មនុស្ស កាលមុនសូម្បីតែដើមស្វាយដែលមិនមានចិត្ត មានរសឆ្ងាញ់ប្រៀប ដូចរសទិព្វ អាស្រ័យនៅរួមជាមួយដើមស្តៅដែលមិនគួរពេញចិត្តមិនមានរស ឆ្ងាញ់គង់ល្វីងបាន ។ ហើយទ្រង់នាំយករឿងក្នុងអតីតមកសម្តែងដូចតទៅ នេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រាហ្មណ៍ ៤ នាក់បងប្អូន ក្នុងដែនកាសីបួសជាឥសី សាងបណ្ណសាលានៅ អាស្រ័យតាមលំដាប់គ្នា ក្នុងហិមវន្តប្បទេស ។ បងប្រុសច្បងរបស់ពួក ព្រាហ្មណ៍ស្លាប់ទៅកើតជាសក្កទេវរាជទ្រង់ជ្រាបហេតុការណ៍នោះ កន្លងទៅ ៧-៨ ថ្ងៃតាមលំដាប់ ទ្រង់យាងទៅមើលតាបសទាំងនោះ ។ ថ្ងៃមួយទ្រង់ទៅ នមស្ការតាបសបងប្រថាប់គង់ក្នុងចំណែកម្ខាងត្រាស់សួរថា លោកម្ចាស់ត្រូវការ អ្វី តាបសនោះកើតរោគស្គមលឿងទើបថ្វាយព្រះពរថា អាត្មាត្រូវការភ្លើង ទើបសក្កទេវរាជប្រគេនកាំបិតធំ ។ កាំបិតមានដងប្រើជាកាំបិតក៏បាន ប្រើជា ពូថៅក៏បាន ឈ្មោះថា កាំបិតធំ ។ តាបសថ្វាយព្រះពរថា អ្នកណានឹងប្រើ កាំបិតនេះរកឧសមកឲ្យអាត្មាបាន ទើបសក្កៈត្រាស់នឹងតាបសនោះថា បើ លោកម្ចាស់ត្រូវការឧសក៏ចូរយកដៃទះកាំបិតធំនេះហើយប្រាប់ថា ចូររកឧស មកបង្កាត់ភ្លើងឲ្យយើង កាំបិតធំនេះនឹងរកឧសមកបង្កាត់ភ្លើងឲ្យ កា