អដ្ឋកថា សីលានិសំសជាតកទី ១០

[ ២២៩-២៣០ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ឧបាសកមានសទ្ធាម្នាក់ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា បស្ស សទ្ធាយ សីលស្ស ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ឧបាសកនោះជាអរិយសាវ័កអ្នកមានសទ្ធាជ្រះថ្លា ថ្ងៃមួយដើរ ទៅកាន់វត្តជេតពនដល់ឆ្នេរស្ទឹងអចិរវតីក្នុងពេលល្ងាច កាលអ្នករត់ទូកចត ទុកត្រង់ច្រាំងទៅស្តាប់ធម៌មិនអុំទូកត្រង់កំពង់ ទើបទាញយកបីតិមានព្រះពុទ្ធ ជាអារម្មណ៍ឲ្យមាំទាំចុះកាន់ស្ទឹង ជើងរបស់គាត់មិនលិចទៅក្នុងទឹកឡើយដូចគ្នា នឹងដើរលើផែនដី គាត់ឃើញរលកក្នុងពេលដើរដល់កណ្តាលស្ទឹងបីតិមាន ព្រះពុទ្ធជាអារម្មណ៍របស់គាត់មានកម្លាំងខ្សោយ ជើងរបស់គាត់ក៏ផ្តើមលិចចុះ ទើបគាត់ផ្គងបីតិមានព្រះពុទ្ធជាអារម្មណ៍ឲ្យមាំ ដើរលើខ្នងទឹកដល់វត្តជេតពន ថ្វាយបង្គំព្រះសាស្តា អង្គុយក្នុងចំណែកម្ខាង ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ធ្វើបដិសណ្ឋារៈជាមួយបុរសនោះត្រាស់សួរថា ម្នាលឧបាសក អ្នកធ្វើដំណើរមក ហត់នឿយតិចតួចទេឬ កាលក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គ ទាញយកបីតិមានព្រះពុទ្ធជាអារម្មណ៍ដើរលើផ្ទៃទឹកដូចលើផែនដីមក ទើប ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលឧបាសក មិនមែនតែអ្នកទេដែលរពឫកដល់ពុទ្ធគុណ ហើយបាននូវទីពឹង សូម្បីតែក្នុងកាលមុន ឧបាសកទាំងឡាយកាលទូកលិច កណ្តាលសមុទ្ទក៏រពឫកដល់ពុទ្ធគុណបាននូវទីពឹងដូចគ្នា កាលឧបាសកទូល អារាធនាទើបទ្រង់នាំរឿងក្នុងអតីតមកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាល ក្នុងសាសនាព្រះកស្សបសម្ពុទ្ធ អរិយសាវ័កដែលជា សោតាបន្នមួយរូបធ្វើដំណើរតាមសំពៅទៅជាមួយកុដុម្ពិកៈដែលជាជាងកោរ កាត់ម្នាក់ ភរិយារបស់ជាងកោរកាត់នោះផ្ញើជាងកោរកាត់ដល់ឧបាសកនោះ ថា នែអ្នក សុខទុក្ខរបស់ប្តីខ្ញុំសូមប