អដ្ឋកថា ពន្ធនាគារជាតកទី ១

[ ២៥១-២៥២ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ពន្ធនាគារ ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ន តំ ទឡំ ពន្ធនមាហុ ធីរា ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងកាលនោះ ពួករាជបុរសចាប់បានពួកចោរ ដែលកាត់ទីត សម្លាប់មនុស្សតាមផ្លូវ សម្លាប់អ្នកស្រុកជាច្រើន នាំមកថ្វាយព្រះបាទកោសល ព្រះរាជាត្រាស់ឲ្យចងពួកចោរទាំងនោះដោយចំណង គឺឃ្នាង ខ្សែនិងច្រវាក់ ភិក្ខុអ្នកជនបទប្រមាណ ៣០ រូប បំណងនឹងគាល់ព្រះសាស្តាទើបនាំគ្នាមក គាល់ ថ្វាយបង្គំ ព្រឹកឡើងចេញបិណ្ឌបាត ឆ្លងកាត់គុកឃើញពួកចោរទាំងនោះ ត្រឡប់ពីបិណ្ឌបាត វេលាល្ងាចចូលគាល់ព្រះតថាគតទូលសួរថា បពិត្រ ព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ថ្ងៃនេះពួកខ្ញុំព្រះអង្គចេញបិណ្ឌបាត បានឃើញពួកចោរជាច្រើន ត្រង់ពន្ធនាគារត្រូវជាប់ដោយឃ្នាងនិងខ្សែជាដើម សោយទុក្ខធំក្រៃ ពួក ចោរទាំងនោះ មិនអាចកាត់ចំណងទាំងនោះគេចទៅបានឡើយ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន តើមានចំណងដទៃដែលមាំទាំជាងចំណងនោះទៀតដែរឬទេ ។ ព្រះសាស្តា ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ចំណងទាំងនោះ មិនឈ្មោះថាជាចំណង មាំទេ ចំណែកចំណងគឺ កិលេសបានដល់ការប្រាថ្នាក្នុងទ្រព្យ ក្នុងស្រូវអង្ករ ក្នុងបុត្តភរិយាជាដើមនេះឯង ទើបជាចំណងដ៏មាំជាងចំណងទាំងនោះរាប់រយ រាប់ពាន់ដង តែចំណងនេះ សូម្បីធំកាត់បានលំបាកយ៉ាងនេះ បណ្ឌិតកាលមុន គង់កាត់បានហើយចូលកាន់ព្រៃហិមពាន្តបួស ហើយទើបទ្រង់នាំយកអតីតនិទាន មកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលគហបតីក្រីក្រមួយ កាលចម្រើនវ័យហើយបិតា ក៏ធ្វើកាលកិរិយា ។ ព្រះពោធិសត្វបានធ្វើការស៊ីឈ្នួលចិញ្ចឹមមាតា ។