អដ្ឋកថា បុណ្ណនទីជាតកទី ៤

[ ២៧៧-២៧៨ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រះបញ្ញាបារមី ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា បុណ្ណំ នទឹ ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីសង្ខេបដូច្នេះថា ថ្ងៃមួយភិក្ខុទាំងឡាយប្រជុំសន្ទនាគ្នាប្រារព្ធបញ្ញា បារមីរបស់ព្រះតថាគតក្នុងធម្មសភាថា អាវុសោទាំងឡាយ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ជាតកកដ្ឋកថា ពីរណត្ថម្ភកវគ្គ ៣៤៩ មានព្រះបញ្ញាធំ មានព្រះបញ្ញាដ៏ក្រាស់ មានព្រះបញ្ញានាំឲ្យរីករាយ មានព្រះ បញ្ញាជាគ្រឿងស្ទុះទៅ មានព្រះបញ្ញាដ៏មុត មានព្រះបញ្ញាដ៏ជ្រាលជ្រៅ មាន ព្រះបញ្ញាជាគ្រឿងទម្លុះទម្លាយ ។ ព្រះសាស្តាយាងមកកាន់ធម្មសភាត្រាស់ សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនាគ្នាដោយ រឿងអ្វី កាលភិក្ខុទាំងឡាយទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ដោយរឿងឈ្មោះនេះ ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនមែនតែក្នុងកាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីក្នុងកាលមុន តថាគតក៏មានបញ្ញាឈ្លាសក្នុងឧបាយដូចគ្នា ហើយទ្រង់ នាំយករឿងក្នុងអតីតមកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលបុរោហិត កាលចម្រើនវ័យហើយ រៀនសិប្បៈ សម្រេចគ្រប់យ៉ាងក្នុងនគរតក្កសិលា កាលពុកស្លាប់ទៅបានតំណែងជាបុរោហិតជាអ្នកទូន្មានអត្ថនិងធម៌ដល់ព្រះបាទពារាណសី ។ ក្នុងកាលតមកព្រះរាជា ទ្រង់ជឿពាក្យរបស់អ្នកញុះញង់ ទ្រង់ពិរោធបណ្តេញព្រះពោធិសត្វចេញ ពីក្រុងពារាណសី ដោយព្រះតម្រាស់ថា អ្នកកុំនៅជិតយើងទៀតឡើយ ។ ព្រះពោធិសត្វនាំបុត្តភរិយាទៅអាស្រ័យក្នុងស្រុកមួយកន្លែងក្នុងដែនកាសី ។ តមកព្រះរាជាទ្រង់រពឫកដល់គុណរបស់ព្រះពោធិសត្វទ្រង់ព្រះតម្រិះថា ការ ដែលអញបញ