អដ្ឋកថា គរហិតជាតកទី ៩

[ ២៨៧-២៨៨ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុអផ្សុកព្រោះមិនត្រេកអរមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យ ផ្តើមថា ហិរញ្ញំ មេ សុវណ្ណំ មេ ដូច្នេះជាដើម ។ មានរឿងសង្ខេបថា ភិក្ខុនោះមិនមានឯកគ្គតារម្មណ៍ឡើយ ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ នាំភិក្ខុដែលមិនត្រេកអរនោះទៅគាល់ព្រះសាស្តា ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ សួរថា ម្នាលភិក្ខុ បានឮថា អ្នកអផ្សុកពិតឬ ភិក្ខុនោះក្រាបទូលថា ពិត ព្រះអង្គ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ភិក្ខុនោះក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ព្រោះអំណាចកិលេស ។ លំដាប់នោះព្រះសាស្តា ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ធម្មតាកិលេសសូម្បីតែសត្វតិរច្ឆានទាំងឡាយក្នុងកាល មុនក៏តិះដៀលដែរ អ្នកបួសហើយក្នុងសាសនាបែបនេះ ហេតុអ្វីទើបអផ្សុក ដោយអំណាចកិលេសដែលសូម្បីតែសត្វតិរច្ឆានក៏តិះដៀលដែរនោះ ហើយ ទ្រង់នាំយកអតីតនិទានមកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វយោនយកកំណើតជាពានរក្នុងហិមវន្តប្បទេស ។ ថ្មើរព្រៃម្នាក់ ចាប់ពានរនោះមកថ្វាយព្រះរាជា ។ ពានរនោះកាលនៅក្នុងព្រះរាជវាំងអស់ កាលយូរបានក្លាយជាសត្វសុភាពរាបសារ ដឹងកិរិយាការប្រព្រឹត្តក្នុងពួកមនុស្ស ជាច្រើន ។ ព្រះរាជាទ្រង់ជ្រះថ្លាក្នុងចរិយាវត្តរបស់ពានរនោះឲ្យហៅព្រានព្រៃ មកត្រាស់ថា ចូរលែងស្វានេះក្នុងទីដែលចាប់បាន ។ ព្រានបានធ្វើតាមព្រះរាជ បញ្ជា ។ ហ្វូងស្វាដឹងថាព្រះពោធិសត្វមក កាលឃើញព្រះពោធិសត្វ ទើបប្រជុំគ្នាត្រង់ផ្ទាំងថ្មមួយដុំសរសើរព្រះពោធិសត្វហើយសួរថា នែសម្លាញ់ ឯងទៅណាមិនឃើញអស់កាលយូរ ព្រះពោធិសត្វឆ្លើយថា ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះរាជ និវេសន៍ក្នុ