អដ្ឋកថា ពកជាតកទី ៦

[ ៣២១-៣២២ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុកុហកមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ភទ្ទកោ វតាយំ បក្ខី ដូច្នេះជាដើម ។ មានសេចក្តីសង្ខេបថា ព្រះសាស្តាទ្រង់ឃើញភិក្ខុកុហកមួយរូបដែលត្រូវ នាំខ្លួនមកគាល់ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ភិក្ខុរូបនេះមិនមែនកុហកតែ ក្នុងកាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេសូម្បីក្នុងកាលមុន ក៏កុហកដូចគ្នាហើយទ្រង់នាំយក អតីតនិទានមកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វបដិសន្ធិជាត្រីមាន បរិវារច្រើនអាស្រ័យនៅក្នុងស្រះមួយកន្លែង ក្នុងហិមវន្តប្បទេស ។ កាលនោះមានកុកមួយគិតថា អញនឹងស៊ីត្រី ទើប ឈរឱនក្បាល សម្លបស្លាបធ្វើសុរៗសម្លឹងមើលត្រីក្នុងទីក្បែរស្រះចាំមើលត្រី ដែលភ្លេចខ្លួន ។ ខណៈនោះ ព្រះពោធិសត្វចោមរោមដោយហ្វូងត្រីត្រាច់រក ចំណីទៅដល់ទីនោះ ។ ហ្វូងត្រីឃើញកុកនោះទើបពោលគាថាទីមួយថា សត្វស្លាបនេះស្រួលបួលពេកដូចផ្កាកុមុទ មានស្លាបទាំងពីរ សម្លបហើយ ឈរសំកុកហាក់ដូចជាមានកម្លាំងខ្សោយដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា មន្ទមន្ទោវ ឈាយតិ បានដល់ កុកឈរ សំកុកហាក់ដូចជាអស់កម្លាំង ធ្វើមិនដឹងមិនឮក្នុងរឿងអ្វីទាំងអស់ ។ លំដាប់នោះព្រះពោធិសត្វសម្លឹងមើលកុកនោះពោលគាថាទីពីរថា អ្នកទាំងឡាយមិនដឹងច្បាស់នូវសីលរបស់កុកនោះទេ អ្នកទាំងឡាយ មិនដឹងហើយនាំគ្នាសរសើរ សត្វស្លាបមិនមែនរក្សានូវ យើងឡើយព្រោះហេតុនោះទើបសត្វស្លាប ( នេះ ) មិនកម្រើក ខ្លួន ដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា អនញ្ញាយ ប្រែថា មិនដឹងច្បាស់ ។