អដ្ឋកថា សុនខជាតកទី ២

[ ៣៣៤-៣៣៥ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ឆ្កែស៊ីអាហារត្រង់សាលាសម្នាក់ក្បែរប្រឡាយទឹក ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ពាលោ វតាយំ សុនខោ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ពួកអ្នកដងទឹកនាំឆ្កែនោះមកចិញ្ចឹមក្នុងទីនោះតាំងពីតូច ក្នុង កាលតមកឆ្កែនោះបានស៊ីអាហារក្នុងទីនោះរហូតមានរាងកាយធំធាត់ ។ ថ្ងៃ មួយមានបុរសអ្នកស្រុកម្នាក់មកដល់ទីនោះឃើញឆ្កែនោះទើបឲ្យសំពត់សាដក សាច់ល្អនិងប្រាក់ដល់អ្នកដងទឹក ហើយយកច្រវាក់ចងនាំឆ្កែនោះទៅ ។ ឆ្កែ នោះត្រូវគេនាំទៅក៏មិនរើបម្រះ បរិភោគអាហារដែលគេឲ្យ ដើរតាមទៅអំពី ក្រោយ ។ បុរសនោះគិតថា ឥឡូវនេះឆ្កែនេះស្រឡាញ់អញ ទើបស្រាយ ច្រវាក់ចេញ ឆ្កែគ្រាន់តែស្រាយបុណ្ណោះក៏រត់ដោយរហ័សដល់សាលាសម្នាក់ វិញ ភិក្ខុទាំងឡាយឃើញឆ្កែនោះជ្រាបហេតុដែលឆ្កែធ្វើទើបសន្ទនាគ្នាក្នុង ធម្មសភានាពេលល្ងាចថា អាវុសោទាំងឡាយ ឆ្កែត្រង់សាលាសម្នាក់ឈ្លាស ក្នុងការធ្វើឲ្យផុតចំណង គ្រាន់តែគេលែងបុណ្ណោះក៏គេចមកបាន ។ ព្រះសាស្តា យាងមកត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះពួកអ្នកអង្គុយ សន្ទនាគ្នាដោយរឿងអ្វី កាលភិក្ខុទាំងឡាយក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ដោយកថាឈ្មោះនេះ ទើបទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឆ្កែនោះមិន មែនឈ្លាសក្នុងការធ្វើឲ្យផុតចំណង ក្នុងកាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីក្នុង កាលមុនក៏ឈ្លាសក្នុងការធ្វើឲ្យផុតចំណងដូចគ្នា ហើយទ្រង់នាំយករឿងក្នុង អតីតមកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលអ្នកមានសម្បត្តិច្រើនក្នុងដែនកាសី លុះចម្រើន វ័យបានគ្រប់គ្រងឃរាវាស ។