អដ្ឋកថា សាលកជាតកទី ៩

[ ៣៤៨-៣៤៩ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រះមហាថេរៈមួយរូប ត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ឯកបុត្តកោ ភវិស្សសិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ព្រះមហាថេរៈនោះបានឲ្យកុមារតូចបព្វជ្ជាហើយ ធ្វើឲ្យលំបាក ក្នុងវត្តជេតពននោះ ។ សាមណេរនោះមិនអាចអត់ធន់សេចក្តីលំបាកបាន ទើបសឹក ។ ព្រះថេរៈទៅលួងលោមកុមារតូចនោះថា នែកុមារតូច ចីវររបស់ អ្នកគង់ជារបស់អ្នកដូចមុន បាត្រគង់ជារបស់អ្នក បាត្រនិងចីវរគង់ជារបស់ អ្នក ចូរមកបព្វជ្ជាចុះ ។ កុមារតូចនោះសូម្បីពោលថា ខ្ញុំមិនបព្វជ្ជា ត្រូវព្រះ ថេរៈលួងលោមរឿយៗក៏បួស កាលនោះ ព្រះថេរៈបានធ្វើឲ្យសាមណេរនោះ លំបាកទៀត តាំងពីថ្ងៃដែលបួសមកសាមណេរអត់ធន់នឹងសេចក្តីលំបាកមិន បានទើបសឹកទៀត សូម្បីព្រះថេរៈលួងលោមច្រើនដង ច្រើនគ្រាក៏មិនព្រម បួសដោយពោលថា លោកមិនឃើញចិត្តខ្ញុំ លោកអត់ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅ បានឬ ទៅចុះលោកខ្ញុំមិនបួសទេ ភិក្ខុទាំងឡាយប្រជុំគ្នាក្នុងធម្មសភាថា អាវុសោទាំងឡាយ ទារកនោះចិត្តល្អពិតហ្ន៎ ជ្រាបអធ្យាស្រ័យរបស់ព្រះមហាថេរៈហើយទើបមិនបួស ។ ព្រះសាស្តាយាងមកត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ ទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះ ពួកអ្នកសន្ទនាគ្នាដោយរឿងអ្វី កាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ដោយកថាឈ្មោះនេះ ទើបទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ទារកនោះមិនមែនមានចិត្តល្អតែក្នុងកាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះ ទេសូម្បីក្នុងកាលមុនក៏ចិត្តល្អ ឃើញទោសរបស់ព្រះថេរៈនោះតែម្តងបុណ្ណោះ មិនព្រមចូលជិតទៀត ទើបទ្រង់នាំយកអតីតនិទានមកសម្តែងដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលកុដុម្ពិកៈ កាលចម