អដ្ឋកថា តិលមុដ្ឋិជាតកទី ២

[ ៣៥៥-៣៥៧ ] ព្រះសាស្តាកាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុដែលច្រើនដោយសេចក្តីក្រោធមួយរូបទើបត្រាស់ធម្មទេសនានេះ មានពាក្យ ផ្តើមថា អជ្ជាបិ មេ តំ មនសិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ភិក្ខុមួយរូបជាអ្នកច្រើនដោយសេចក្តីក្រោធ ច្រើនដោយការ ចង្ហៀតចង្អល់ចិត្ត ត្រូវបុគ្គលណាមួយស្តីថា សូម្បីមានប្រមាណតិចតួចក៏ក្រោធ អន់ចិត្ត ធ្វើសេចក្តីក្រោធ ការប្រទូស្តនិងទោមនស្សឲ្យប្រាកដ ។ ថ្ងៃមួយ ភិក្ខុទាំងឡាយអង្គុយសន្ទនាគ្នាក្នុងធម្មសភាថា អាវុសោទាំងឡាយ ភិក្ខុរូប នោះជាអ្នកក្រោធងាយច្រើនទៅដោយសេចក្តីចង្ហៀតចង្អល់ ត្រាច់ធ្វើសំឡេង តដៈ តដៈ ដូចអំបិលដែលគេដាក់ក្នុងជើងក្រាន ជាអ្នកបួសក្នុងសាសនា ដែលទូន្មានមិនឲ្យក្រោធបែបនេះ សេចក្តីក្រោធប៉ុណ្ណោះក៏មិនអាចសង្កត់សង្កិន បាន ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់ស្តាប់ពាក្យរបស់ភិក្ខុទាំងនោះទើបទ្រង់បញ្ជូនភិក្ខុមួយ រូបទៅហៅភិក្ខុនោះមកហើយត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុ បានឮថា អ្នកច្រើនទៅ ដោយសេចក្តីក្រោធពិតឬ កាលភិក្ខុនោះទទួលពាក្យថា ពិតហើយព្រះអង្គ ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនមែនតែក្នុងកាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីក្នុងកាលមុនភិក្ខុនេះក៏បានជាអ្នកច្រើនទៅដោយសេចក្តីក្រោធដូចគ្នា កាល ភិក្ខុទាំងឡាយទូលអារាធនា ទើបទ្រង់នាំយករឿងក្នុងអតីតមកសាធកៈដូចតទៅ នេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ឱរសរបស់ព្រះបាទព្រហ្មទត្តនោះមាននាមថា ព្រហ្មទត្តកុមារ ។