អដ្ឋកថា កាយនិព្វិន្ទជាតកទី ៣

[ ៤៧៨-៤៨០ ] ព្រះសាស្តា កាលទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ ប្រារព្ធបុរសម្នាក់ ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ផុដ្ឋស្ស មេ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងនគរសាវត្ថី មានបុរសម្នាក់ជាអ្នកក្តៅក្រហាយដោយរោគ ស្គមលឿង គ្រូពេទ្យមិនអាចព្យាបាល ។ បុត្តនិងភរិយារបស់គាត់ ក៏គិតថា អ្នកណាហ្ន៎ អាចបដិបត្តិបុរសនេះបាន ។ បុរសនោះមានការគិតដូច្នេះថា បើអញសះជាអំពីរោគនេះអញនឹងបួស ។ ដោយកាលកន្លងទៅ ២-៣ ថ្ងៃ ប៉ុណ្ណោះបុរសនោះក៏ធូរស្បើយបន្តិចបន្តួចរហូតជាបុគ្គលមិនមានរោគ ទើបទៅកាន់ វត្តជេតពនទូលសូមបួសជាមួយព្រះសាស្តា ។ កុលបុត្តនោះបានបព្វជ្ជា និងឧបសម្បទាក្នុងសម្នាក់របស់ព្រះសាស្តាហើយមិនយូរប៉ុន្នានក៏បានសម្រេច ព្រះអរហត្ត ។ ថ្ងៃមួយភិក្ខុទាំងឡាយអង្គុយសន្ទនាគ្នាក្នុងធម្មសភាថា អាវុសោទាំងឡាយ បុរសអ្នកមានរោគស្គមលឿងឈ្មោះនោះគិតថា បើអញសះ ជាអំពីរោគនេះអញនឹងបួស ដូច្នេះកាលសះជារោគហើយក៏បួសសម្រេច អរហត្ត ។ ព្រះសាស្តាយាងមកហើយត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អំបាញ់មិញនេះ ពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនាគ្នាដោយរឿងអ្វី កាលភិក្ខុទាំងឡាយ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដោយរឿងឈ្មោះនេះទើបទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ទាំងឡាយ មិនមែនតែបុរសនេះប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីក្នុងកាលមុនបណ្ឌិតទាំងឡាយ ក៏ពោលយ៉ាងនេះ កាលសះជារោគស្គមលឿងហើយក៏បួសបានធ្វើនូវ សេចក្តីចម្រើនដល់ខ្លួនដូចគ្នា ហើយទ្រង់នាំយករឿងក្នុងអតីតមកសម្តែងដូចតទៅ នេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ លុះចម្រើនវ័យហើយ បានរួបរួមទ្រព្យ សម្បត្តិ ព្រះពោធិសត្វនោះក៏កើតរោគស្គមលឿង ។