អដ្ឋកថា កេសវជាតកទី ៦

[ ៦៨២-៦៨៥ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភោជននៃបុគ្គលស្និទ្ធស្នាលគ្នា ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះមានពាក្យផ្តើម ថា មនុស្សិន្ទំ ជហិត្វាន ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងផ្ទះរបស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី មានភត្តាហារទុកប្រគេនភិក្ខុ ៥០០ រូបជាប្រចាំ ទើបផ្ទះរបស់សេដ្ឋីដូចជាអណ្តូងទឹកដែលកើតហើយរបស់ ភិក្ខុសង្ឃជានិច្ចកាល ។ ផ្ទះរបស់គាត់ ដេរដាសដោយសំពត់កាសាវព្រស្ត ច្រើនដោយពួកឥសីអ្នកស្វែងរកបុណ្យ ។ ថ្ងៃមួយព្រះរាជាទ្រង់ធ្វើប្រទក្សិណ ព្រះនគរ បានទតឃើញភិក្ខុសង្ឃក្នុងនិវេសន៍របស់សេដ្ឋី ទ្រង់ត្រិះរិះថា អញ នឹងថ្វាយភិក្ខាជាប្រចាំ ដល់ព្រះអរិយសង្ឃដូច្នេះ ទើបទៅកាន់វិហារទ្រង់ នមស្ការព្រះសាស្តា ហើយទ្រង់តម្កល់ភិក្ខាហារដល់ភិក្ខុ ៥០០ រូប ជាប្រចាំ តាំងអំពីនោះមកទ្រង់ក៏ថ្វាយភិក្ខាហារក្នុងព្រះរាជនិវេសន៍ជាប្រចាំ ។ ភោជន នៃស្រូវសាលីមានក្លិនក្រអូបដែលរក្សាទុកអស់ ៣ ឆ្នាំ ជារបស់ប្រណីត ។ បុគ្គលប្រគេនដោយដៃរបស់ខ្លួនក្តី ដោយភាពស្និទ្ធស្នាលក្តី ដោយសេចក្តី ស្រឡាញ់ក្តី មិនមាន ។ ពួកខ្ញុំរាជការបុណ្ណោះរមែងចាត់ចែង ។ ភិក្ខុទាំងឡាយ មិនប្រាថ្នានឹងអង្គុយឆាន់ ទទួលយកភត្តាហារមានរសប្រសើរផ្សេងៗ ហើយទៅកាន់ត្រកូលឧបដ្ឋាករៀងៗខ្លួន ឲ្យភត្តាហារដល់ពួកឧបដ្ឋាកទាំងនោះ ហើយនាំគ្នាឆាន់ភត្តាហារ ដែលឧបដ្ឋាកទាំងនោះប្រគេន ទោះជាសៅហ្មងឬ ប្រណីត ។ ថ្ងៃមួយ មនុស្សទាំងឡាយនាំយកផលាផលជាច្រើនទៅថ្វាយ ព្រះរាជា ។ ព្រះរាជាត្រាស់ថា ពួកអ្នក ចូរប្រគេនដល់ភិក្ខុសង្ឃ ទើបមនុស្ស ទាំងឡាយនាំគ្នាទៅកាន់រោងភត្តាហារ មិនឃើញភិក្ខុត្រឹមតែមួយរូប ទើប ក្រាបទូលដល់ព្រះរាជាថា បពិត្រព្រះអង្គ សូម្ប