ការន្ទិយជាតកទី ៦

( អាចារ្យសួរថា ) អ្នកតែម្នាក់ឯង រលះរលាំងលើកដុំថ្មធំៗ បោះទៅក្នុងជ្រោះភ្នំក្នុងព្រៃរឿយៗ ម្នាលការន្ទិយៈ អ្នកមានប្រយោជន៍ដូចម្តេច ក្នុងជ្រោះនេះ ។ ( ពោធិសត្វឆ្លើយថា ) ខ្ញុំនឹងធ្វើនូវផែនដីនេះ ដែលមាន សាគរជាទីបំផុត ឲ្យស្មើដូចជាផ្ទៃបាតដៃ ព្រោះហេតុនោះ បានជាខ្ញុំពង្រាប ភ្នំដីនិងភ្នំថ្ម ហើយបោះថ្មទៅក្នុងជ្រោះ ។ ( អាចារ្យពោលថា ) បុគ្គលម្នាក់ មិនគួរដើម្បីធ្វើផែនដីធំ នេះឲ្យរាបស្មើដូចបាតដៃបានទេ ម្នាលការន្ទិយៈ ខ្ញុំសម្គាល់នូវអ្នកដែលស្វែងរក ថ្មភ្នំនេះឯង ( ដើម្បីបំពេញជ្រោះ ) អ្នកនឹងលះបង់នូវជីវលោក ( ស្លាប់ ខ្លួន ) ។ ( ពោធិសត្វពោលថា ) បើមនុស្សម្នាក់នេះមិនអាចដើម្បីធ្វើ នូវផែនដីធំនេះ ឲ្យរាបស្មើបានទេយ៉ាងណា ម្នាលព្រាហ្មណ៍ អ្នកនឹងដឹកនាំពួក មនុស្សទាំងនេះ ដែលមានទិដ្ឋិផ្សេងៗគ្នាមិនបាន ក៏យ៉ាងនោះដែរ ។ ] ( អាចារ្យពោលថា ) ម្នាលការន្ទិយៈ អ្នកដ៏ចម្រើនពោល នូវពាក្យនេះដោយសង្ខេប ជាពាក្យមានប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំយ៉ាងនេះ ផែនដីនេះ គេមិនអាចធ្វើឲ្យរាបស្មើយ៉ាងណា ពួកមនុស្ស ក៏មនុស្សមិនអាចធ្វើបានយ៉ាង នោះដែរ ។