សុវណ្ណមិគជាតកទី ៩

( ម្រឹគញីជាប្រពន្ធពោលថា ) បពិត្រមហាម្រឹគ អ្នកចូរខំប្រឹង បពិត្រម្រឹគមានជើងដូចមាស អ្នកចូរខំប្រឹង ចូរកាត់នូវអន្ទាក់ដែលធ្វើ ដោយព្រ័ត្រ ខ្ញុំជាម្រឹគញីម្នាក់ឯង មិនអាចត្រេកអរក្នុងព្រៃបានទេ ។ ( ម្រឹគពោធិសត្វជាប្តីពោលថា ) អញខំប្រឹងមិនរួចទេ អញ នឹងកកាយផែនដីដោយកម្លាំង អន្ទាក់ដែលគេធ្វើដោយព្រ័ត្រជាប់មាំមួន រឹត កួតជើងរបស់អញ ។ ( ម្រឹគញីពោលថា ) បពិត្រអ្នកព្រាន អ្នកចូរក្រាលនូវស្លឹកឈើ អ្នកចូរហូតដាវ ( អំពីស្រោម ) អ្នកសម្លាប់ខ្ញុំមុន ហើយសឹមសម្លាប់ មហាម្រឹគជាខាងក្រោយ ។ ( ព្រានពោលថា ) អញមិនដែលឮ ឬឃើញមេម្រឹគចេះ និយាយភាសាមនុស្សទេ ម្នាលមេម្រឹគដ៏ចម្រើន នាងឯងចូរនៅជាសុខចុះ ទាំង មហាម្រឹគនុ៎ះ ក៏សូមឲ្យនៅជាសុខចុះ ។ ( ម្រឹគញីពោលថា ) បពិត្រអ្នកព្រាន ខ្ញុំត្រេកអរព្រោះឃើញ នូវមហាម្រឹគដែលរួច ( ចាកអន្ទាក់ ) ក្នុងថ្ងៃនេះ យ៉ាងណា សូមអ្នកត្រេកអរ ជាមួយនឹងពួកញាតិទាំងអស់យ៉ាងនោះដែរ ។