មិគបោតកជាតកទី ២

( ព្រះឥន្ទពោលថា ) លោកចេញចាកផ្ទះ ជាបុគ្គលមិន មានផ្ទះ ជាសមណៈ លោកសោកស្តាយចំពោះសត្វដែលទៅកាន់លោកខាងមុខ ណា សេចក្តីសោកស្តាយនោះមិនប្រពៃទេ ។ ( តាបសតបថា ) បពិត្រសក្កៈ សេចក្តីស្រឡាញ់ រមែង កើតឡើងក្នុងហបឫទ័យ ដោយការនៅរួមរបស់មនុស្សឬរបស់ម្រឹគ ខ្ញុំមិនអាច មិនសោយសោកនឹងម្រឹគនោះបានទេ ។ ( សក្កទេរាជពោលថា ) ពួកជនណាយំនឹងបុគ្គលដែលស្លាប់ ទៅហើយ ឬនឹងស្លាប់ បុគ្គលនោះរមែងយំ រមែងរវើរវាយ ( ឥតឈប់ ) បពិត្រឥសី ព្រោះហេតុនោះលោកកុំយំឡើយ ព្រោះថា ពួកសប្បុរសបាន ពោលនូវការយំថា ជាការឥតអំពើ ។ បពិត្រព្រហ្ម ប្រសិនបើបុគ្គលដែលស្លាប់ លះលោកនេះទៅ ហើយ គប្បីក្រោកឡើងបានដោយការយំ យើងទាំងអស់ ចូរប្រជុំគ្នាយំនឹង ពួកញាតិនៃគ្នានឹងគ្នា ។ ( តាបសពោលថា ) អ្នកបានស្រោចស្រពនូវខ្ញុំ ដែលភ្លើង គឺសេចក្តីសោកកំពុងឆេះ ឲ្យស្ងប់រម្ងាប់ ញ៉ាំងសេចក្តីក្រវល់ក្រវាយទាំងអស់ ឲ្យរលត់ ដូចបុគ្គលស្រោចនូវភ្លើងដែលឆេះឆ្នាំងខ្លាញ់ដោយទឹក សរគឺសេចក្តី សោកណាដែលអាស្រ័យក្នុងហបឫទ័យ សរគឺសេចក្តីសោកនោះ ខ្ញុំបានដក ចេញហើយ អ្នកណាបានបន្ទោបង់សេចក្តីសោក ព្រោះបុត្តដល់ខ្ញុំដែលត្រូវ សេចក្តីសោកបៀតបៀន ខ្ញុំនោះជាអ្នកមានសរគឺសេចក្តីសោកដកចេញហើយ ជាអ្នកប្រាសចាកសេចក្តីសោក មានចិត្តមិនល្អក់ ម្នាលវាសវៈ ខ្ញុំលែងសោកស្តាយ លែងយំទួញព្រោះបានស្តាប់ពាក្យរបស់អ្នក ( នោះ ) ។