អដ្ឋកថា អាវារិយជាតកទី ១

[ ១៣០-១៣៥ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ តិត្ថនាវិកអ្នកចែវទូកប្រចាំកំពង់មួយរូប ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើម ថា មាសុ កុជ្ឈ ភូមិបតិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា បុរសអ្នកចែវទូកនោះ ជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ មិនដឹងគុណរបស់ ព្រះរតនត្រ័យ មានព្រះពុទ្ធជាដើមឡើយ មិនដឹងគុណរបស់អ្នកដទៃ ព្រោះ ជាមនុស្សកាចគ្រោតគ្រាត ជាអ្នកប្រែប្រួលរហ័ស ។ ថ្ងៃមួយ ភិក្ខុជនបទ មួយរូប មកដោយតាំងចិត្តថា អញនឹងធ្វើការឧបដ្ឋាកព្រះសម្ពុទ្ធ ដល់កំពង់ទឹក នាស្ទឹងអចិរវតីក្នុងពេលល្ងាច បាននិយាយនឹងនាយតិត្ថនាវិកយ៉ាងនេះថា នែឧបាសក អាត្មាចង់ឆ្លងត្រើយ សូមញោមឲ្យទូកអាត្មាចុះ នាយតិត្ថនាវិក ឆ្លើយថា បពិត្រលោកម្ចាស់ ឥឡូវនេះ ខុសកាលហើយ សូមលោកម្ចាស់ នៅត្រង់កន្លែងមួយក្នុងទីនេះចុះ ភិក្ខុពោលថា នែឧបាសក អាត្មានឹងនៅទីណា ក្នុងទីនេះ ចូរបញ្ជូនអាត្មាទៅចុះ ។ បុរសនោះក្រោធ និយាយថា មក នេះសមណៈ ខ្ញុំនឹងនាំទៅ ហើយឲ្យព្រះថេរៈចុះទូក មិនអុំទៅត្រង់ បែរជាអុំ ទៅខាងក្រោម ធ្វើទូកឲ្យឃ្លោង បាត្រនិងចីវររបស់លោកក៏សើម ដល់ច្រាំង ដោយលំបាក ឲ្យឡើងលើច្រាំងក្នុងពេលព្រលប់ ។ តមក លោកបានទៅដល់ វិហារ ។ ថ្ងៃនោះមិនបានឱកាសឧបដ្ឋាកព្រះពុទ្ធ ស្អែកឡើងទើបចូលទៅ គាល់ព្រះសាស្តា ថ្វាយបង្គំហើយអង្គុយក្នុងទីសមគួរនាចំណែកម្ខាង ។ ព្រះសាស្តា ធ្វើបដិសណ្ឋារៈហើយ កាលត្រូវព្រះសាស្តាត្រាស់សួរថា អ្នកមកដល់ ក្នុងកាលណា ក៏ទូលថា បពិត្រព្រះអង្គក្នុងកាលម្សិលមិញនេះ កាល ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ហេតុអ្វីទើបមកកាន់ទីឧបដ្ឋាកក្នុងថ្ងៃនេះ បានក្រាបទូល សេចក្តីនោះឲ្យទ្រង់ជ្រាប ។