អដ្ឋកថា សិរិកាឡកណ្ណិជាតកទី ៧

[ ១៦៨-១៨៤ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា កានុ កាឡេន វណ្ណេន ដូច្នេះជាដើម ។ សេចក្តីសង្ខេបថា អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋីនោះ ចាប់តាំងពីបានសម្រេចសោតាបត្តិផលហើយ រក្សាសីល ៥ មិនដាច់ ទាំងភរិយា ទាំងបុត្ត ធីតា និង ទាសកម្មករ អ្នកស៊ីឈ្នួលរបស់លោក ក៏នាំគ្នារក្សាសីលដូចគ្នាទាំងអស់ ថ្ងៃ មួយ ភិក្ខុទាំងឡាយតាំងជារឿងឡើងក្នុងធម្មសភាថា អាវុសោ អនាថបិណ្ឌិក សេដ្ឋី ខ្លួនឯងក៏ស្អាត បរិវារក៏ស្អាត ប្រព្រឹត្តធម៌ ។ ព្រះសាស្តាយាងមក ត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់មិញនេះ ពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនា គ្នាដោយរឿងអ្វីហ្ន៎ កាលភិក្ខុទាំងឡាយក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ដោយរឿងឈ្មោះនេះ ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនមែនតែក្នុង កាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីក្នុងកាលមុន បុរាណកបណ្ឌិតទាំងឡាយក៏ បានជាអ្នកស្អាតឯងផង ជាអ្នកមានបរិវារស្អាតផង ដូច្នេះហើយ ភិក្ខុទាំងនោះ នាំគ្នាទូលអារាធនា ទើបទ្រង់នាំអតីតនិទានមកសាធកៈ ដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណ សី ព្រះពោធិសត្វជាសេដ្ឋី បានថ្វាយទាន រក្សាសីល រក្សាឧបោសថ ឯ ភរិយារបស់លោកក៏រក្សាសីល ៥ កូនប្រុសនិងកូនស្រី ទាសកម្មករ និង បុរសទាំងឡាយក៏នាំគ្នារក្សា ។ ទើបលោកប្រាកដជា សេដ្ឋីដែលមានបរិវារ ស្អាតនោះឯង ។ ថ្ងៃមួយ សេដ្ឋីគិតថា បើនរណាមានបរិវារស្អាតជាប្រក្រតី នឹងមករកសោត អញមិនគួរឲ្យទេនសម្រាប់អង្គុយឬទីដេកសម្រាប់ដេករបស់ អញដល់បុគ្គលនោះ អញគួរឲ្យទីអង្គុយទីដេកដែលមិនប្រឡាក់ប្រឡូសដែល មិនទាន់បានប្រើដល់បុគ្គលនោះ ។ កាលបើដូច្នោ