អដ្ឋកថា កុក្កុដជាតកទី ៨

[ ១៨៥-១៩១ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុអផ្សុកមួយរូប ត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា សុចិត្ត បត្តច្ឆាទន ដូច្នេះ ជាដើម ។ សេចក្តីសង្ខេបថា ព្រះសាស្តាកាលត្រាស់សួរភិក្ខុនោះថា ហេតុអ្វីទើប អ្នកអផ្សុក កាលភិក្ខុនោះទូលថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គឃើញ ស្រីម្នាក់ដែលប្រដាប់តាក់តែងហើយទើបអផ្សុកដោយអំណាចកិលេស ដូច្នេះ ហើយត្រាស់ថា ធម្មតាស្រីតែងបោកប្រាស់បុរសឲ្យវង្វេងហើយ ក្នុងវេលា ដែលបុរសធ្លាក់ក្នុងអំណាចរបស់ខ្លួនហើយ រមែងធ្វើឲ្យវិនាស ដូចឆ្ម្បា១ខិល ខូច ហើយទ្រង់ស្ងៀមនៅ ។ កាលភិក្ខុនោះទូលអារាធនា ទើបទ្រង់នាំយក រឿងក្នុងអតីតមកសាធកៈដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិ នៅក្នុងនគរពារាណ ។ សី ព្រះពោធិសត្វយោនយកក្នុងកំណើតជាមាន់ព្រៃ មានមាន់ច្រើនរយជាបរិវារ នៅក្នុងព្រៃ ។ ឯមេឆ្មាមួយ នៅអាស្រ័យក្នុងទីមិនឆ្ងាយអំពីទីដែលព្រះ ពោធិសត្វនោះនៅ ។ ឆ្មាប្រើឧបាយបោកបញ្ឆោតមាន់ដ៏សេស វៀរតែមាន់ ព្រះពោធិសត្វ ។ ព្រះពោធិសត្វមិនទៅកាន់ព្រៃស្តុកដែលជាផែនដីរបស់ឆ្មា ។ ឆ្មាគិតថា មាន់នេះក្ហេងក្ហាងពន់ពេក មិនដឹងថាអញជាអ្នកអួតអាងនិងជាអ្នកឈ្លាស ក្នុងឧបាយ អញគួរលួងលោមមាន់នេះថាជាភរិយារបស់វា ហើយស៊ី វាក្នុងពេលដែលវាធ្លាក់ក្នុងអំណាចរបស់អញ ។ ទើបឆ្មាញីទៅកាន់គល់ឈើ ដែលមាន់ទំ កាលនឹងហៅមាន់នោះដោយវាចាសរសើរទឹកមុខដោយសុភាសិត បានពោលគាថាដំបូងថា នែអ្នកមានខ្លួនបិទបាំងដោយស្លាបដ៏វិចិត្រល្អ ជាសត្វមានសិរ្ស ក្រហម ទៅកាន់អាកាសបាន ចូរអ្នកចុះអំពីមែកឈើមក ខ្ញុំ នឹងជាប្រពន្ធរបស់អ្នកដោយទទេ ដូច្នេះ ។