ខុរបុត្តជាតកទី ១

( សេះសិន្ធវៈនិយាយថា ) ឮថាបណ្ឌិតទាំងឡាយ បាន ពោលនូវសត្វពពែថាជាសត្វពាលដោយពិត អ្នកចូរមើលចុះ សត្វពាលមិន ដឹងនូវអំពើដែលគួរធ្វើក្នុងទីកំបាំង ទៅធ្វើក្នុងទីវាល ។ ( ពពែនិយាយថា ) ម្នាលសម្លាញ់ អ្នកទេឬជាសត្វពាល ម្នាលខុរបុត្ត អ្នកចូរដឹងចុះ អ្នកជាសត្វដែលត្រូវគេរួបរឹតដោយខ្សែ មានបបូរមាត់ វៀច មានមុខឱនចុះ ។ ម្នាលសម្លាញ់ អ្នកណាបានរួចចេញ ( អំពីរថ ) មិនរត់ទៅ អ្នកនោះពេញជាពាលទៅទៀត ម្នាលសម្លាញ់ អ្នកនាំនូវស្តេចសេនកៈណា ស្តេចសេនកៈនោះ ចាត់ជាមនុស្សពាលបំផុត ។ ( សេះសិន្ធវៈនិយាយថា ) ម្នាលសម្លាញ់ បើខ្ញុំជាសត្វពាល ដោយហេតុណា ម្នាលអជរាជ អ្នកចូរដឹងនូវហេតុនោះចុះ តែថាស្តេចសេនកៈ ជាមនុស្សពាលដោយហេតុដូចម្តេច អ្នកដែលខ្ញុំសួរហើយ ចូរប្រាប់ហេតុនោះ ។ ( ពពែប្រាប់ថា ) បុគ្គលណាបាននូវមន្ត ជាប្រយោជន៍ដ៏ឧត្តម ហើយប្រគល់ឲ្យប្រពន្ធ ( បុគ្គលនោះ ) នឹងលះបង់នូវខ្លួន ដោយការឲ្យមន្ត នោះ ទាំងប្រពន្ធនោះនឹងមិនមានដល់បុគ្គលនោះឡើយ ។ ( ពពែពោលថា ) បពិត្រព្រះអង្គជាធំជាងជន បុគ្គលបែប នោះ លះបង់ចោលនូវខ្លួន មិនសេពគប់នូវវត្ថុជាទីស្រឡាញ់ ដោយគិតថា ( វត្ថុនេះ ) ជាទីស្រឡាញ់របស់អញ ខ្លួនឯងតើប្រសើរជាងរបស់ដែលប្រ- សើរទៅទៀត ព្រោះបុរសដែលមានខ្លួនអប់រំហើយ គប្បីបាននូវជនជាទីស្រឡាញ់ក្នុងកាលជាខាងក្រោយ ។