អដ្ឋកថា បព្វជិតវិហេឋកជាតកទី ៦

[ ២៣៦-២៤២ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ លោកត្ថចរិយា ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា ទុព្វណ្ណរូបំ ដូច្នេះ ជាដើម ។ រឿងនេះមានច្បាស់ក្នុងកណ្ហជាតក ។ កាលនោះ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ មិនមែនតែក្នុង កាលឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីក្នុងកាលមុន តថាគតក៏បំពេញប្រយោជន៍ ដល់លោកដូចគ្នា ហើយទ្រង់នាំអតីតនិទាន មកសាធកៈដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណ សី ព្រះពោធិសត្វបដិសន្ធិជាសក្កទេវរាជ កាលនោះ វិទ្យាធរម្នាក់ រាយមន្ត ហើយចូលទៅកាន់បន្ទប់ដ៏មានសិរី ក្នុងពេលរាត្រី ប្រព្រឹត្តកន្លងក្នុងអគ្គមហេសី នៃព្រះបាទពារាណសី ។ ឯទាសីរបស់ព្រះនាងបាន ក្រាបទូលដល់ព្រះរាជា ។ ទើបព្រះនាងចូលគាល់ព្រះរាជាឯង ទូលថា បពិត្រព្រះសម្មតិទេព បុរសម្នាក់ ចូលមកក្នុងបន្ទប់ដ៏មានសិរីកណ្តាលរាត្រី បំពានលើខ្ញុំម្ចាស់ ព្រះរាជា ត្រាស់ថា នាងអាចធ្វើគ្រឿងសម្គាល់ គឺសញ្ញាណាមួយទុកលើបុរសនោះ បានដែរឬទេ អគ្គមហេសីទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ខ្ញុំម្ចាស់អាច ។ ព្រះនាងឲ្យដាក់ទឹកល័ខក្នុងថាស គឺជាតិហិង្គុលមកឲ្យ កាលបុរសនោះ មកក្នុងពេលរាត្រី រួមអភិរមហើយ ព្រះនាងប្រថាប់ម្រាមទាំង ៥ ត្រង់ខ្នង បានក្រាបទូលព្រះរាជាអំពីព្រលឹម ។ ព្រះរាជាបញ្ជាដល់មនុស្សទាំងឡាយថា អ្នកទាំងឡាយចូរទៅ ចូរនាំគ្នាពិនិត្យគ្រប់ទិស ហើយចាប់បុរសដែលមាន ស្នាមល័ខនៅលើខ្នង ។