មនោជជាតកទី ២

( ចចកឮសំឡេងសីហៈនិងសំឡេងបន្លោះធ្នូហើយក៏ពោល គាថាពីរនេះថា ) ធ្នូទន់ខ្លបទៅផង បន្លោះលាន់ឮផង ដោយហេតុណា មិគរាជឈ្មោះមនោជៈជាសម្លាញ់របស់អញត្រូវ គេសម្លាប់ដោយពិត ( ដោយ ហេតុនោះ ) ។ បើដូច្នោះមានតែអញនឹងចៀសចេញទៅកាន់ព្រៃជាទីពឹងតាម សេចក្តីសប្បាយក្នុងពេលឥឡូវនេះ សត្វស្លាប់បែបនេះនឹងយកធ្វើជាសម្លាញ់ មិនកើត កាលបើអញ័រស់នៅ គង់បានសម្លាញ់ទៀត ។ ( មាតាបិតាបងប្អូនស្រីប្រពន្ធពោលគាថាទាំង ៤ នេះថា ) បុគ្គលដែលសេពគប់ជាមួយនឹងជនបាប មិនបានសេចក្តីសុខដ៏ទៀងទាត់ឡើយ អ្នកចូរមើលសីហៈឈ្មោះមនោជៈកំពុងដេក ( ស្លាប់នេះព្រោះតែជឿតាម ) ពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ចចកឈ្មោះគិរិយៈ ។ មាតាមិនបានរីករាយជាមួយនឹងកូន ព្រោះតែគប់រកសម្លាញ់ អាក្រក់ អ្នកចូរមើលសីហៈឈ្មោះមនោជៈ ដេកត្រាំនៅក្នុងឈាមរបស់ខ្លួន ។ សត្វណាមិនធ្វើតាមពាក្យនៃជនទាំងឡាយអ្នកប្រាថ្នានូវសេចក្តី ចម្រើន អ្នកឃើញនូវប្រយោជន៍ ( ទៅក្នុងអនាគត ) សត្វនោះរមែងដល់ ( នូវសេចក្តីទុក្ខ ) យ៉ាងនេះផង តែងជួប ប្រទះនូវទោសដ៏លាមកក្រៃលែង ផង ។ បុគ្គលដ៏ឧត្តមណាសេពគប់នឹងអធម្មជន ( ជនដ៏លាមក ) បុគ្គលនោះអាក្រក់ក្រៃលែងជាងអធម្មជននោះទៅទៀតយ៉ាងនេះ អ្នកចូរមើល នូវស្តេចនៃម្រឹគដ៏ឧត្តម ដែលសេពគប់នឹងអធម្មជន ត្រូវកម្លាំងនៃព្រួញដ៏ ប្រសើរមុតហើយ ។ ( ព្រះសាស្តាទ្រង់ត្រាស់នូវអភិសម្ពុទ្ធគាថាក្រោយបំផុតថា ) បុរសអ្នកគប់រកនូវជនថោកទាប រមែងសាបសូន្យ បុគ្គលគប់រកនូវជនស្មើៗ គ្នា រមែងមិនសាបសូន្យ ក្នុងកាលណាឡើយ គប់រកនូវជនដែលប្រសើរជាង រមែងចម្រើនឆាប់រួសរាន់ ព្រោះហេតុនោះបុគ្គលគួរតែគប់រកនូវបុគ្គលដែល ប្រសើរជាងខ្លួន ។