អដ្ឋកថា ទព្វបុប្ផជាតកទី ៥

[ ២៩៦-៣០៦ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រះឧបនន្ទសក្យបុត្ត ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា អនុតីរចារី ភទ្ទន្តេ ដូច្នេះជាដើម ។ មានសេចក្តីសង្ខេបថា ព្រះឧបនន្ទសក្យបុត្ត លោកបួសក្នុងព្រះសាសនា ហើយ លះគុណធម៌ មានការប្រាថ្នាតិចជាដើម បានជាអ្នកល្មោភច្រើន ក្នុង ថ្ងៃចូលវស្សា លោកគ្រប់គ្រងវត្តពីរបីវត្ត គឺផើឆត្រឬស្បែកជើងទុកត្រង់វត្ត មួយ ឈើច្រត់ឬបំពង់ទឹកទុកក្នុងវត្តមួយ ខ្លួនឯងក៏នៅក្នុងវត្តមួយ ។ លោក ចាំវស្សាក្នុងវត្តជនបទមួយ បង្រៀនបដិបទាដែលជាអរិយវង្ស ដែលសម្តែង ដល់ការសន្តោសក្នុងបច្ច័យដល់ភិក្ខុទាំងឡាយ ជាក់ច្បាស់ ដូចលើកព្រះចន្ទ ឡើងដាក់ក្នុងអាកាសពោលថា ធម្មតាភិក្ខុ គួរជាអ្នកប្រាថ្នាតិច ជាដើម ។ ភិក្ខុទាំងឡាយបានស្តាប់ពាក្យនោះហើយ នាំគ្នាចោលបាត្រ និងចីវរដែលគាប់ ចិត្ត ទទួលយកបាត្រដីនិងសំពត់បង្សុកូល ។ លោកឲ្យភិក្ខុទាំងឡាយទុករបស់ ទាំងនោះក្នុងលំនៅរបស់លោក ចេញវស្សាបវារណាហើយ ដាក់ពេញរទេះ តូចទៅកាន់វត្តជេតពនមហាវិហារ ត្រូវវល្លិទាក់ជើងត្រង់វត្តមួយកន្លែងក្នុងរវាង ផ្លូវយល់ថា នឹងត្រូវមានរបស់អ្វីដែលអញគួរបានក្នុងវត្តនេះ ពិតប្រាកដហើយ ទើបឆៀងចូលវត្តនោះ ។ ក្នុងវត្តនោះ មានភិក្ខុចាស់ ២ រូបចាំវស្សា ។ លោក បានសំពត់សាដកសាច់គ្រោតគ្រាត ២ ផ្ទាំង និងសំពត់កម្ពលសាច់ម៉ដ្ឋមួយ ផ្ទាំង មិនអាចចែកគ្នាបាន ឃើញព្រះឧបនន្ទមក ត្រេកអរថា ព្រះថេរៈនឹង