អដ្ឋិសេនជាតកទី ៨

( ព្រះបាទពារាណសីសួរពោធិសត្វថា ) បពិត្រ តាបស ព្រះនាមអដ្ឋិសេន ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ពួកស្មូមណា ពួកស្មូមនោះ ប្រជុំគ្នាមក រកខ្ញុំ ហើយសូម ( នូវវត្ថុដែលខ្លួនត្រូវការ ) ហេតុអ្វីក៏លោកមិនសូមខ្ញុំ ។ ( តាបសពោធិសត្វពោលថា ) បុគ្គលអ្នកសូម រមែងមិន ជាទីស្រឡាញ់ ( នៃអ្នកឲ្យ ) បុគ្គលអ្នកមិនឲ្យនូវរបស់ដែលគេសូម រមែង មិនជាទីស្រឡាញ់ ( នៃស្មូម ) ព្រោះហេតុនោះ បានជាអាត្មាមិនសូមមហារាជ កុំឲ្យមហារាជស្អប់អាត្មាឡើយ ។ ( ព្រះរាជាត្រាស់ថា ) សមណព្រាហ្មណ៍ណារស់ដោយការសូម តែមិនសូមវត្ថុដែលខ្លួនត្រូវសូមក្នុងកាលគួរ ( សមណព្រាហ្មណ៍នោះ ) ឈ្មោះថាញ៉ាំងបុគ្គលដទៃឲ្យខូចបុណ្យផង ឈ្មោះថាមិនបានរស់ស្រួលដោយ ខ្លួនឯងផង ។ សមណព្រាហ្មណ៍ណារស់ដោយការសូម ហើយសូមនូវវត្ថុ ដែលខ្លួនត្រូវការសូមក្នុងកាលគួរ ( សមណព្រាហ្មណ៍នោះ ) ឈ្មោះថាញ៉ាំង បុគ្គលដទៃឲ្យបានបុណ្យផង ឈ្មោះថារស់នៅស្រួលដោយខ្លួនឯងផង ។ បុគ្គលមានប្រាជ្ញាទាំងឡាយ ឃើញពួកស្មូមមកដល់ហើយ មិនដែលប្រទូស្ត លោកជាព្រហ្មចារីបុគ្គល ជាទីស្រឡាញ់នៃខ្ញុំ លោកប្រាថ្នា របស់ណាដែលត្រូវនិយាយសូម លោកចូរសូមចុះ ។ ( ពោធិសត្វពោលថា ) បុគ្គលមានប្រាជ្ញាទាំងឡាយ មិន ដែលសូមទេ ស្រេចតែនឹង ( ឧបដ្ឋាក ) អ្នកមានប្រាជ្ញាគួរដឹង ( ខ្លួនឯងចុះ ) ពួកអរិយៈគ្រាន់តែឈរឧទ្ទិសស្ងៀមៗបុណ្ណោះ នុ៎ះជាការសូមរបស់ពួកអរិយៈ ។ ( ព្រះរាជាពោលថា ) បពិត្រព្រាហ្មណ៍ ខ្ញុំសូមប្រគេនមេ គោមានសម្បុរក្រហម ១ ពាន់ ព្រមទាំងគោឈ្មោលដល់លោកម្ចាស់ ដ្បិត ថាបុគ្គលមានមារយាទដ៏ប្រសើរ បានស្តាប់គាថារបស់លោកដែលប្រកបដោយ ធម៌ហើយ មិនឲ្យដល់បុគ្គលមានអាចារៈដ៏ប្រសើរ ( ដូចគ្នា ) ដូចម្តេចបាន ។