អដ្ឋកថា អដ្ឋិសេនជាតកទី ៨

[ ៣២០-៣២៦ ] ព្រះសាស្តា ទ្រង់អាស្រ័យក្រុងអាឡវី គង់នៅត្រង់ អគ្គាឡវចេតិយ ទ្រង់ប្រារព្ធកុដិការសិក្ខាបទ ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យ ផ្តើមថា យេ មេ អហំ ន ជានាមិ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងបច្ចុប្បន្នដូចគ្នា ដែលពោលមកហើយក្នុងមណិកណ្ឋកជាតកខាងដើមនោះឯង ។ ព្រះសាស្តាហៅភិក្ខុទាំងនោះមកហើយត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយក្នុង សម័យមុន កាលព្រះពុទ្ធមិនទាន់កើតឡើង បុរាណកបណ្ឌិត បានបួសក្នុង ពាហិរកលទ្ធិ ព្រះរាជាទ្រង់បវារណាហើយ ក៏មិនទូលសូមរបស់ណាមួយ ដោយគិតថា ឈ្មោះថា ការសូមរបស់ស្រឡាញ់រមែងមិនជាទីស្រឡាញ់មិន ជាទីពេញចិត្តនៃជនដទៃ ដូច្នេះហើយ ទ្រង់បាននាំយករឿងក្នុងអតីតមកសាធកៈ ដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាលព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិនៅក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលព្រាហ្មណ៍ នានិគមមួយ ។ ពួកញាតិបានដាក់ ឈ្មោះថា អដ្ឋិសេនកុមារ ។ កុមារនោះចម្រើនវ័យហើយ បានរៀនសិល្ប ស្រាស្តគ្រប់យ៉ាងក្នុងនគរតក្កសិលា ។ សម័យក្រោយមក ឃើញទោសក្នុង កាមទាំងឡាយ ហើយបានចេញចាកឃរាវាស បួសជាឥសី ឲ្យឈានសមាបត្តិ និងអភិញ្ញាសមាបត្តិកើតឡើងហើយ នៅត្រង់ទឹកដីនៃព្រៃហិមពាន្ត អស់ កាលយូរ ។ ក្រោយមក បានមកកាន់ទឹកដីមនុស្ស ដើម្បីបរិភោគរសជូរប្រៃ ដល់នគរពារាណសីដោយលំដាប់ ស្នាក់នៅក្នុងព្រះរាជឧទ្យាន ព្រឹកឡើងបាន ត្រាច់ភិក្ខាចារ ដល់លានព្រះរាជវាំង ។ ព្រះរាជាទ្រង់ជ្រះថ្លាក្នុងអាចារ និង វិហារធម៌របស់ព្រះពោធិសត្វ ទើបឲ្យរាជបុរសនិមន្តព្រះពោធិសត្វមក ឲ្យគង់ លើប្រាសាទ ឆាន់នូវបណីតភោជន ទ្រង់ស្តាប់អនុមោទនាកថា ក្នុងកាលស្រេច ភត្តកិច្ច ទ្រង់ជ្រះថ្លាទើបទ្រង់ឲ្យព្រះមហាសត្វទទួលប្តេជ្ញា ដើម្បីស្នាក់នៅត្រង់ ព្រះរា