កោដសិម្ពលិជាតកទី ៧

( ស្តេចគ្រុឌឃើញដើមរការនោះកំពុងកក្រើកញាប់ញ័រក៏សួរ រកហេតុថា ) យើងចាប់នាគមានប្រវែង ១ ពាន់ ព្យាម យកមក ( ក្នុងទីនេះ ) អ្នកទ្រនូវនាគនោះផង នូវយើងផង សុទ្ធតែមានកាយដ៏ធំមិនកម្រើក ។ ម្នាលកោដសិម្ពលិ លុះដល់អ្នកមកទ្របក្សីតូចនេះ ដែល មានសាច់តិចជាងយើងទេ ហេតុអ្វីក៏ភ័យញ័ររន្ធត់ ។ ( ទេវបុត្តពោលថា ) បពិត្រព្រះរាជា ព្រះអង្គមានសាច់ ជាអាហារ ឯបក្សីនេះមានផ្លែឈើជាអាហារ បក្សីនេះនឹងស៊ីនូវពូជជ្រៃ ពូជ លៀប ពូជល្វាទាំងឡាយ ពូជពោធិ៍បាយទាំងឡាយ ហើយមកជុះដាក់លើ ដើមឈើរបស់យើង ។ ឈើទាំងឡាយនោះ ដុះក្នុងទីបាំងខ្យល់ក្បែរខាងយើង លូតលាស់ ល្អ ឈើទាំងឡាយនោះ មុខជានឹងរួបរឹតយើង ធ្វើយើងមិនឲ្យនៅជាដើម ឈើ ។ មានឈើដទៃទៀតដែលជាឈើបរិបូណ៌ដោយឫស បរិបូណ៌ ដោយដើម ត្រូវសកុណជាតិនេះពាំយកពូជមកបំផ្លាញ ហើយដែរ ។ ដ្បិត ( ឈើទាំងឡាយមានជ្រៃជាដើម ) រមែងដុះសង្កត់ នូវឈើជាធំក្នុងព្រៃ សូម្បីធំចម្រើន បពិត្រព្រះរាជាព្រោះ ហេតុនោះ យើង ឃើញភ័យទៅអនាគត បានជាញាប់ញ័រ ។ ( សុបណ្ណរាជឮពាក្យរុក្ខទេវតាហើយពោលថា ) អ្នកប្រាជ គប្បីរង្កៀសចំពោះហេតុទាំងឡាយដែលគួររង្កៀស គប្បីរក្សា ( ប្រយ័ត្ន ) នូវភ័យជាអនាគត ទើបឈ្មោះថារមិល មើលនូវលោកទាំងពីរព្រោះហេតុនៃ ភ័យជាអនាគត ។