ធូមការិជាតកទី ៨

( ព្រះសាស្តាទ្រង់ត្រាស់ថា ) ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះនាម យុធិដ្ឋិលៈ ព្រះអង្គពេញព្រះទ័យនឹងសុចរិតធម៌ បានត្រាស់សួរវិធូរបណ្ឌិតថា ម្នាលព្រាហ្មណ៍ អ្នកដឹងឬទេ អ្នកណាតែម្នាក់ឯង សោកស្តាយច្រើន ។ ( វិធូរបណ្ឌិតពោធិសត្វពោលថា ) ព្រាហ្មណ៍ជាវាសិដ្ឋគោត្ត មានរំកាច់ឧសច្រើននៅក្នុងព្រៃជាមួយនឹងហ្វូងពពែ ជាអ្នកមិនខ្ជិលច្រអូស ទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ បានបង្ហុយផ្សែង ( ដើម្បីការពារកុំឲ្យមូសខាំ ) ។ ពួកម្រឹគឈ្មោះសរភៈ ត្រូវមូសខាំ ធុំក្លិនផ្សែងនោះ ក៏ចូលទៅ នៅក្នុងសម្នាក់នៃព្រាហ្មណ៍ ជាអ្នកធ្វើផ្សែងនោះក្នុងពេលដែលមានភ្លៀង ធ្លាក់ជោកជាំ ។ ព្រាហ្មណ៍នោះចំពាក់ចិត្តនឹងពួកសរភៈ លែងរវល់នឹកដល់ ពួកពពែថា ( ពពែប៉ុណ្ណោះ ) មកកាន់ក្រោលហើយ ឬថា ( ពពែប៉ុណ្ណោះ ចេញអំពីក្រោលទៅព្រៃ ) ពួកពពែទាំងនោះរបស់គាត់ក៏វិនាសអស់ទៅ ។ លុះដល់ក្នុងសរទកាល ពួកសរភម្រឹគក៏ចូលទៅកាន់ជើង ភ្នំផង កាន់ដងស្ទឹងផង ក្នុងព្រៃដែលគ្មានមូស ។ ចំណែកខាងព្រាហ្មណ៍ ក៏កើតរោគលឿង ស្គមមានសម្បុរ អាក្រក់ ព្រោះឃើញពួកសរភម្រឹគទៅបាត់ផង ឃើញពួកពពែវិនាសផង ។ បុគ្គលណាលះបង់អជ្ឈត្តិកជន ( បុរាណ ) របស់ខ្លួន ចោលយ៉ាងនេះ ហើយបែរជាធ្វើសេចក្តីរាប់អានចំពោះអាគន្តុកជនវិញ បុគ្គល នោះ តែម្នាក់ឯងតែងសោកស្តាយច្រើន ដូចព្រាហ្មណ៍ជាអ្នកធ្វើផ្សែង ។