អដ្ឋកថា កុម្មាសបិណ្ឌជាតកទី ១០

[ ៤០៥-៤១១ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រះនាងមល្លិកាទេវី ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា ន កិរត្ថិ ដូច្នេះ ជាដើម ។ សេចក្តីពិស្តារថា ព្រះនាងមល្លិកានោះជាធីតារបស់នាយមាលាការម្នាក់ ក្នុងនគរសាវត្ថី មានរូបឆោមលោមពណ៌ល្អក្រៃលែង មានបុណ្យច្រើន កាល ព្រះនាងមានអាយុ ១៦ ឆ្នាំ ថ្ងៃមួយ ទៅកាន់សួនផ្កា មួយអន្លើដោយទារិកា ទាំងឡាយ ខ្ចប់នំកុម្មាស ៣ ដុំ ដាក់ក្នុងល្អីដើរទៅ ។ កាលចេញ អំពីព្រះនគរ ឃើញព្រះមានព្រះភាគទ្រង់បញ្ចេញព្រះរស្មីនៃព្រះសរីរៈ មានភិក្ខុសង្ឃ ចោមរោម កំពុងចូលទៅកាន់ព្រះនគរ ទើបបង្អោននំកុម្មាសទាំងនោះចូលទៅ ថ្វាយ ។ ព្រះសាស្តាទ្រង់បង្អោនបាត្រ ដែលស្តេចចាតុម្មហារាជិកាថ្វាយដើម្បី ទទួល ។ ឯនាងវន្ទាបាទារបស់ព្រះសាស្តាដោយសិរសាគឺត្បូងហើយ សរីរៈ មានបីតិដែលមានពុទ្ធគុណជាអារម្មណ៍ ឈរក្នុងទីសមគួរនាចំណែកម្ខាង ។ ព្រះសាស្តាកាលទ្រង់ទតនាងទ្រង់ធ្វើការញញឹមឲ្យប្រាកដ ។ ព្រះអានន្ទទូល សួរព្រះសាស្តាថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន អ្វីហ្ន៎ជាហេតុ ជាបច្ច័យក្នុងការ ញញឹមរបស់ទ្រង់ ។ លំដាប់នោះ ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ហេតុនៃការញញឹម ដល់ព្រះអានន្ទថា ម្នាលអានន្ទ កុមារិកានេះ នឹងបានជាអគ្គមហេសីរបស់ព្រះបាទ កោសលក្នុងថ្ងៃនេះឯង ព្រោះផលនៃការឲ្យនំកុម្មាសទាំងនេះ ។ ឯកុមារិកាទៅសួនផ្កាហើយ ។ ថ្ងៃនោះឯង ព្រះបាទកោសលទ្រង់ច្បាំងចាញ់ព្រះ បាទអជាតសត្តុ បរាជ័យក្នុងការច្បាំងហើយ កាលទ្រង់ដកថយ បានផែល សេះមួយយាងមក ទ្រង់ស្តាប់សំឡេង ច្រៀងរបស់នាង មានព្រះហបឫទ័យ ប្រតិព័ទ្ធ ទើបទ្រង់ញាក់សេះឲ្យបែរមុខចូលចម្ការនោះ ។ កុមារិកាជាអ្នកដល់ ព្រមដោយបុណ្យ ឃើញព្រះរាជាហើយមិនរត