អដ្ឋកថា បុចិមន្ទជាតកទី ១

[ ៥៤២-៥៤៥ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ទ្រង់ប្រារព្ធព្រះមហា មោគ្គល្លាន ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា ឧដ្ឋេហិ ចោរ កឹ សេសិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា កាលព្រះថេរៈចូលទៅអាស្រ័យនគររាជគ្រឹះ នៅក្នុងកុដិដែល សាងក្នុងព្រៃ មានចោរម្នាក់កាត់ទីតក្នុងផ្ទះមួយខ្នង ក្នុងស្រុកក្បែរទ្វារក្រុង កាន់យកទ្រព្យដែលជាសារៈល្មមកាន់យកទៅបាន គេចទៅចូលបរិវេណកុដិ របស់ព្រះថេរៈ ហើយដេកត្រង់យ៉មុខនៃបណ្ណសាលារបស់ព្រះថេរៈ ដោយ គិតថាក្នុងទីនេះនឹងគ្រប់គ្រងរក្សាអញបាន ។ ព្រះថេរៈដឹងថាចោរនោះ ដេក ត្រង់យ៉មុខ ទើបធ្វើសេចក្តីរង្កៀសក្នុងចោរនោះគិតថា ធម្មតាការទាក់ទងជាមួយ ចោររមែងមិនគួរ ទើបចេញមកដេញថា នែឯងកុំមកដេកទីនេះ ទើបចោរ ចេញអំពីទីនោះ បន្សល់ទុកតែស្នាមជើងហើយគេចទៅ ។ មនុស្សទាំងឡាយ កាន់គប់ភ្លើងមកក្នុងទីនោះតាមស្នាមជើងចោរ ឃើញទីមក ទីឈរ និងទីដេក របស់ចោរនោះ ទើបនិយាយគ្នាថា ចោរមកផ្លូវនេះ ឈរទីនេះ អង្គុយទីនេះ គេចទៅផ្លូវនេះ តែពួកយើងមិនឃើញចោរ នាំគ្នាស្ទុះទៅខាងនោះខាងនេះ ក៏ មិនឃើញទើបនាំគ្នាត្រឡប់ ។ ស្អែកឡើង ពេលព្រឹក ព្រះថេរៈត្រាច់បិណ្ឌបាត ក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ត្រឡប់អំពីបិណ្ឌបាត ហើយទើបទៅកាន់វេឡុវ័នវិហារ ក្រាបទូលរឿងនោះដល់ព្រះសាស្តា ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលមោគ្គល្លាន មិនមែនតែអ្នកបុណ្ណោះ ដែលរង្កៀសក្នុងវត្ថុដែលគួររង្កៀស សូម្បីបុរាណក បណ្ឌិតទាំងឡាយក៏រង្កៀសហើយ កាលព្រះថេរៈអារាធនាហើយ ទើបទ្រង់ នាំយកអតីតនិទានមកសាធកៈដូចតទៅនេះថា ក្នុងអតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្តសោយរាជសម្បត្តិក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតជារុក្ខទេវតា អាស្រ័យនៅត្រង់ដើមស្តៅក្នុងព្រៃដែលជាព្រៃ