អដ្ឋកថា មតរោទនជាតកទី ៧

[ ៥៦៦-៥៦៩ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ កុដុម្ពិកៈក្នុងនគរសាវត្ថីម្នាក់ ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើម ថា មតមតមេវ រោទថ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា បងប្រុសរបស់កុដុម្ពិកៈនោះ បានធ្វើកាលកិរិយា កុដុម្ពិកៈជា ប្អូន ត្រូវសេចក្តីសោកគ្របសង្កត់ព្រោះកាលកិរិយារបស់កុដុម្ពិកៈជាបងនោះ មិនងូតទឹក មិនបរិភោគអាហារ មិនលាបស្រឡាប ទៅព្រៃខ្មោចអំពីព្រលឹម ដល់នូវសេចក្តីសោកទ្រហោយំ ។ ព្រះសាស្តា ទ្រង់ប្រមើលមើលលោកសន្និវាសក្នុងពេលទៀបភ្លឺ ទ្រង់ ឃើញឧបនិស្ស័យនៃសោតាបត្តិផលរបស់ប្អូនប្រុសនៃកុដុម្ពិកៈនោះ ទើបទ្រង់ ព្រះតម្រិះថា តថាគតគួរនាំអតីតហេតុមករម្ងាប់សេចក្តីសោក ហើយនឹងឲ្យនូវ សោតាបត្តិផលដល់កុដុម្ពិកៈនេះ វៀរតថាគតហើយបុគ្គលណាមួយដែលអាច រមែងមិនមាន តថាគតជាទីពឹងអាស្រ័យរបស់កុដុម្ពិកៈនេះទើបគួរ ។ ស្អែក ឡើងទ្រង់យាងត្រឡប់អំពីបិណ្ឌបាតខាងក្រោយភត្តហើយ ទ្រង់នាំបច្ឆាសមណៈ ទៅកាន់ទ្វារផ្ទះរបស់កុដុម្ពិកៈជាប្អូននោះ កុដុម្ពិកៈបានឮថាព្រះសាស្តាយាងមក ទើបឲ្យក្រាលអាសនៈពោលថា អ្នកទាំងឡាយ ចូរនិមន្តឲ្យទ្រង់ចូលមក ។ ព្រះសាស្តាក៏យាងចូលទៅហើយគង់លើអាសនៈដែលគេក្រាលទុក ។ ចំណែក កុដុម្ពិកៈមកថ្វាយបង្គំព្រះសាស្តា ហើយអង្គុយក្នុងទីបំផុតនាចំណែកម្ខាង ។ លំដាប់នោះ ព្រះសាស្តាត្រាស់នឹងកុដុម្ពិកៈនោះថា ម្នាលកុដុម្ពិកៈ អ្នកគិតអ្វីឬ កុដុម្ពិកៈក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ខ្ញុំព្រះអង្គទោមនស្សតាំងអំពីបងប្រុស ស្លាប់ទៅ ។ ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ម្នាលកុដុម្ពិកៈ សង្ខារទាំងឡាយមិនទៀង វត្ថុដែលគួរបែកធ្លាយ ក៏បែកធ្លាយទៅ មិនគួរគិតក្នុងរឿងនេះឡើយ សូម្បី បុរាណកបណ្ឌិតទាំងឡាយ កា