អដ្ឋកថា សីលវីមំសជាតកទី ១០

[ ៦១៨-៦២១ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ព្រាហ្មណ៍សាកល្បងសីល ទើបត្រាស់ព្រះធម្មទេសនានេះ មានពាក្យផ្តើមថា សីលំ កិរេវ កល្យាណំ ដូច្នេះជាដើម ។ រឿងបច្ចុប្បន្ន និទានទាំងពីររឿង បានពោលទុកហើយខាងដើមនោះឯង ចំណែកក្នុងជាតកនេះ ព្រះពោធិសត្វបានជាបុរោហិតរបស់ព្រះបាទពារាណសី កាលព្រះពោធិសត្វនោះ ពិសោធសីលរបស់ខ្លួន ទើបកាន់យកកហាបណៈ អំពីបន្ទះក្តារ សម្រាប់រាប់ប្រាក់អស់កាល ៣ ថ្ងៃ ពួករាជបុរសទាំងឡាយ ក៏ចាប់ព្រះពោធិសត្វថ្វាយដល់ព្រះរាជាថាជាចោរ ។ ព្រះពោធិសត្វនោះឈរ ក្នុងសម្នាក់របស់ព្រះរាជា ពណ៌នាសីលដោយគាថាទី ១ ថា បានឮមកថា សីលជាគុណជាតិដ៏ល្អ សីលជាគុណជាតិដ៏ ប្រសើរក្រៃលែង ក្នុងលោក សូមព្រះអង្គទតមើលចុះ ដូច យ៉ាងនាគ ជាសត្វមានពិសដ៏ខ្លាំងពន្លឹក មិនហានបៀតបៀន ដោយយល់ថា បុគ្គលនេះមានសីល ដូច្នេះ ។ ហើយទូលសូមឲ្យព្រះរាជាទ្រង់អនុញ្ញាតដើម្បីបួស ហើយក៏បួស ។ គ្រា នោះ ខ្លែងឆាបយកដុំសាច់ក្នុងរានលក់សាច់មួយកន្លែង ហើរទៅក្នុងអាកាស សត្វដទៃចោមរោមប្រហារខ្លែងនោះដោយក្រចកនិងចំពុះជាដើម ខ្លែងនោះ មិនអាចអត់ធន់ចំពោះសេចក្តីទុក្ខនោះបាន ទើបចោលដុំសាច់ សត្វដទៃក៏ពាំ យកទៅ ។ សូម្បីសត្វនោះ ក៏ត្រូវសត្វដទៃបៀតបៀនយ៉ាងនោះ ក៏ចោលដុំ សាច់នោះ ។ ពេលនោះ សត្វដទៃៗ ក៏ពាំយកទៅ រួមសេចក្តីថា សត្វណា ពាំយកទៅ សត្វទាំងឡាយក៏ដេញតាមសត្វនោះៗ ។ សត្វណាចោល សត្វ នោះ ក៏មានសេចក្តីសុខ ។ ព្រះពោធិសត្វឃើញដូច្នោះ ទើបគិតថា ឈ្មោះ ថា កាមទាំងឡាយប្រៀបដូចដុំសាច់ កាលបើយ៉ាងនោះ បុគ្គលដែលប្រកាន់ ក្នុងកាមបុណ្ណោះទើបកើតទុក្ខ កាលលះបង់បាន ក៏ជាសុខ ហើយពោលគាថា ទី ២ ថា ដុំសាច់បន្តិចបន្តួច នៅមានដល់ខ្លែងនោ