សុមង្គលជាតកទី ៤

បុគ្គលជាធំ បើបានដឹងថា អាត្មាអញជាអ្នកក្រោធ ខ្លាំងដូច្នេះហើយ មិនគប្បីដាក់អាជាតែម្តង ត្បិតបុគ្គលអ្នកក្រោធ គប្បី ( ធ្វើ ) ទោសដែលមិនសមគួរដល់ខ្លួនជា ( ស្តេច ) ហើយពោលបង្កាច់នូវកម្មជាទុក្ខដ៏ខ្លាំងដល់បុគ្គលដទៃ ដោយឥត ហេតុ ។ កាលណាបើបុគ្គលគប្បីដឹងនូវសេចក្តីជ្រះថ្លារបស់ខ្លួន ទើបគួរពិចារណានូវសេចក្តី ដែលជាអំពើអាក្រក់របស់ជនដទៃ មួយទៀត គួរពិចារណាឲ្យឃើញច្បាស់ខ្លួនឯងថា នេះជាសេចក្តី ហើយ សឹមដាក់អាជាដ៏សមគួរដល់បុគ្គលដទៃនោះ ក្នុងកាល នោះចុះ ។ បុគ្គលណា មិនជ្រប់ដោយកិលេស ( អគតិ ) ពិចារណានូវហេតុដែលជាទំនង និងមិនទំនង បុគ្គលនោះរមែង មិនញ៉ាំងខ្លួន និងមិនញ៉ាំងបុគ្គលដទៃឲ្យក្តៅក្រហាយទេ បុគ្គល ជាធំណាក្នុងលោកនេះ ជាអ្នកទ្រទ្រង់នូវអាជា បុគ្គលនោះរមែង មានគេគ្រប់គ្រងដោយការសរសើរគុណ មិនសាបសូន្យចាកសិរី ឡើយ ។ ពួកក្សត្រណាជាបុគ្គលមិនទាន់ពិចារណាសិន ហើយ ធ្វើ ជាអ្នកជ្រប់នៅដោយកិលេស ប្រញាប់ដាក់អាជាដល់អ្នកដទៃ ដោយរួសរាន់ ពួកក្សត្រនោះ រមែងជាអ្នកប្រកបដោយពាក្យ តិះដៀល លះបង់ជីវិតចេញផុតអំពីលោកនេះទៅ រមែងទៅកាន់ ទុគ្គតិ ។ បុគ្គលពួកណា ត្រេកអរក្នុងធម៌ដែលព្រះអរិយៈ សម្តែងហើយ បុគ្គលពួកនោះ ជាអ្នកប្រសើរដោយកាយកម្ម វចីកម្ម និងមនោកម្ម ពួកបុគ្គលបែបនោះ ជាអ្នកឋិតនៅក្នុងខន្តិ សោរច្ចៈ និងសមាធិ រមែងទៅកាន់លោកទាំងពីរ គឺមនុស្សលោក និងទេវលោក ។ ខ្លួនយើងជាស្តេចធំលើពួកជនប្រុសស្រី បើយើងខឹង យើងទប់ខ្លួន យើងហាមឃាត់នូវប្រជុំជនបែបនោះ ហើយដាក់ អាជាដោយឧបាយប្រាជ្ញា ព្រោះអនុគ្រោះ ។