ឥន្ទ្រិយជាតកទី ៧

( គ្រូឈ្មោះសរភង្គពោលថា ) ម្នាលនារទៈ បុគ្គល ណាលុះអំណាចនៃឥន្ទ្រិយទាំងឡាយព្រោះកាម បុគ្គលនោះលះបង់ នូវលោកទាំងពីរ ( ហើយកើតក្នុងនរក ) សូម្បីរស់នៅរមែង រីងស្ងួត ។ ទុក្ខជាលំដាប់នៃសុខ សុខជាលំដាប់នៃទុក្ខ សូម្បី អ្នកដល់នូវទុក្ខ ព្រោះសាបសូន្យចាកឈានសុខក៏ដោយ អ្នកចូរ ប្រាថ្នានូវសុខដ៏ប្រសើរវិញចុះ ។ បុគ្គលណាជាអ្នកអត់ទ្រាំនូវសេចក្តីលំបាក ក្នុងវេលា មានលំបាក មិនប្រព្រឹត្តកន្លងនូវសេចក្តីលំបាក បុគ្គលនោះជា អ្នកប្រាជ រមែងបាននូវសេចក្តីសុខជាទីបំផុតនៃសេចក្តីលំបាក ដែលកើតអំពីសេចក្តីព្យាយាម ។ ខ្លួនអ្នកមិនគួរឲ្យឃ្លាតចាកធម៌ ព្រោះការប្រាថ្នាកាម ព្រោះការវិនាស ព្រោះហេតុនៃប្រយោជន៍ ទាំងព្រោះលះបង់ ឈានដែលខ្លួនធ្វើបានហើយទេ ។ ( កាលទេវិលតាបសពោលថា ) សេចក្តីឈ្លាសវៃ ១ ការបែងចែកភោជន ១ មិនរីករាយក្នុងការបាននូវប្រយោជន៍ ១ មិនលំបាកចិត្តក្នុងកាលវិនាសចាកប្រយោជន៍ ១ ( នេះ ) ជាការប្រពៃរបស់គ្រហស្ថ ។ ( អភិសម្ពុទ្ធគាថា ) អសិតទេវិលតាបស បាន ពោលនូវភាពនៃបុគ្គលជាបណ្ឌិតនុ៎ះ ដោយហេតុមានប្រមាណ បុណ្ណោះថា មិនមានបុគ្គលណាមួយដែលលាមកជាងបុគ្គល ជា អ្នកលុះអំណាចនៃឥន្ទ្រិយទាំងឡាយនេះឡើយ ។ ( មនុស្សប្រេតនិយាយថា ) បពិត្រព្រះបាទសិវិ បុគ្គលប្រាកដស្មើនឹងខ្ញុំ រមែងដល់នូវសេចក្តីវិនាស ( ដោយ អំពើរបស់ខ្លួន ) ដូចបុគ្គលដល់នូវសេចក្តីវិនាសក្នុងកណ្តាប់ដៃ នៃសត្រូវ ខ្លួនខ្ញុំព្រោះតែញ៉ាំងយសទាំងនុ៎ះ គឺកសិកម្ម វិជ្ជា ភាពជាអ្នកឈ្លាសវៃ វិវាហមង្គល សីល និងភាពនៃចិត្តទន់ឲ្យ សាបសូន្យ ទើបមកកើត ( ជាមនុស្សប្រេត ) ដោយអំពើជា របស់ខ្លួន ។