អដ្ឋកថា ឥន្ទ្រិយជាតកទី ៧

[ ៤៦៩-៤៧៧ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុត្រូវភរិយាចាស់លួងលោម ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា យោ ឥន្ទ្រិយានំ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ក្នុងនគរសាវត្ថី មានកុលបុត្រម្នាក់ស្តាប់ធម្មទេសនារបស់ព្រះសាស្តា ហើយ គិតថា អ្នកនៅគ្រប់គ្រងផ្ទះ មិនអាចប្រព្រឹត្តព្រហ្មចរិយៈឲ្យ បរិសុទ្ធបានដោយចំណែកមួយ អញនឹងបួសក្នុងសាសនាដែលនាំសត្វចេញ ចាកទុក្ខ ហើយនឹងធ្វើទីបំផុតនៃទុក្ខ ដូច្នេះហើយ បានប្រគល់សម្បត្តិក្នុងផ្ទះ ដល់បុត្រភរិយា ហើយទូលសូមបព្វជ្ជានឹងព្រះសាស្តា ។ ព្រះបរមសាស្តាក៏ ឲ្យនូវបព្វជ្ជាដល់កុលបុត្រនោះ កាលបព្វជ្ជាហើយ ក៏បំពេញភិក្ខុ ត្រាច់ទៅ បិណ្ឌបាតជាមួយអាចារ្យ និងឧបជ្ឈាយ៍ ។ អាសនៈក្នុងផ្ទះនៃត្រកូលក្តី ក្នុង រោងឆាន់ក្តី មិនដល់លំដាប់ភិក្ខុនោះ ព្រោះខ្លួនទើបបួសថ្មី និងព្រោះមានភិក្ខុ ច្រើន ។ តាំង ឬបន្ទះក្តារ ខាងចុងរបស់ព្រះសង្ឃនវកៈ រមែងដល់លោក ។ សូម្បីអាហារដែលគប្បីបាន ក៏សុទ្ធតែលាយម្សៅ និងជាទឹកបាយដែលជាប់ តាម វកខ្លះ ជាបបរខ្លះ របស់ទំពាដែលផ្អូម ដែលក្រៀមខ្លះ ជាបាយក្តាំង បាយក្រៀមខ្លះ មិនល្មមនឹងឆ្អែត ។ ភិក្ខុនោះ កាន់យកអាហារដែលខ្លួនបាន ហើយ ទៅកាន់សម្នាក់របស់ភរិយាចាស់ ។ ភរិយាចាស់ថ្វាយបង្គំហើយ ទទួលបាត្ររបស់ភិក្ខុនោះ ចាក់ភត្តាហារក្នុងបាត្រចោល ហើយប្រគេនបបរ ភត្ត សូបព្យញ្ជនៈ ដែលខ្លួនធ្វើល្អហើយ ។ ភិក្ខុនោះ ជាប់ក្នុងរសអាហារ