គិជ្ឈជាតកទី ១

( អភិសម្ពុទ្ធគាថា ) មានផ្លូវលើគិជ្ឈបព៌តឈ្មោះ បរិសង្កុបថៈ ជាផ្លូវមានមកតាំងពីបុរាណ ត្មាតមួយចិញ្ចឹមមាតាបិតា ដែលចាស់ជរា នៅក្នុងផ្លូវនោះ ។ ត្មាតនោះ បានទៅនាំយកកន្សោមខ្លាញ់ពស់ថ្លាន់មក ចិញ្ចឹមមាតាបិតាទាំងនោះដោយច្រើន ចំណែកត្មាតជាបិតា កាលបើ ដឹងថា ត្មាតឈ្មោះសុបត្តៈ ជាកូនមានស្លាបបរិបូណ៌ មាន តេជះហើរទៅកាន់ទីខ្ពស់ ទាំងហើរទៅកាន់ទីឆ្ងាយបាន ក៏និយាយ ដាស់តឿន ។ នែបា ( បើ ) អ្នកដឹងនូវផែនដីថា អណ្តែត ( ដូចជា ស្លឹកឈូក ) មានសាគរព័ទ្ធជុំវិញ មូលដូចកង់ វេលាណា ហើយ នែបា ចូរអ្នកត្រឡប់មកអំពីទីនោះវិញ អ្នកកុំទៅឲ្យហួស ទៅនាយ អំពីទីនេះឡើយ ។ ( ត្មាតឈ្មោះសុបត្តៈ ) ជាបក្សីមានកក្ងក់ មាន កម្លាំងដ៏ប្រសើរជាងទិជជាតិ ហើរស្ទុះឡើងដោយសន្ទុះដ៏ខ្លាំង រមិលមើលនូវភ្នំ និងព្រៃទាំងឡាយ ។ ត្មាត ( ឈ្មោះសុបត្តៈនោះ ) បានឃើញផែនដី មាន សាគរព័ទ្ធជុំវិញ មូលដូចជាកង់ សមដូចពាក្យប្រដៅរបស់បិតា ដែលខ្លួនបានឮមកហើយ ។ ត្មាតនោះ ហើររំលងទីនោះ ប្លោងហួសទៅកាន់ទីខាង នាយ ស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះយ៉ាងខ្លាំង បក់កួចត្មាតដ៏មានកម្លាំង នោះ ខ្ទេចខ្ទីអស់ទៅ ។ បក្សីត្មាតនោះ ហើរជ្រុលហួសទៅនាយហើយ ក៏មិន អាចហើរត្រឡប់មកវិញបាន លុះក្នុងអំណាចខ្យល់ព្យុះ ក៏ដល់ នូវសេចក្តីវិនាសទៅ ។ ពួកកូន និងប្រពន្ធរបស់ត្មាតនោះក្តី ពួកត្មាតដទៃដែល រស់នៅដោយសារត្មាតនោះ ( បរិវារ ) ក្តី ក៏ដល់នូវសេចក្តី វិនាសទាំងអស់គ្នា ព្រោះតែត្មាតសុបត្តៈនោះមិនធ្វើតាមឱវាទ ។