កោសម្ពិយជាតកទី ២

( ព្រះសាស្តាត្រាស់ថា ) ជនសុទ្ធតែមានសំឡេង ខ្លាំងស្មើគ្នា មិនមានជនណាមួយដឹងថា អាត្មាអញជាបុគ្គលពាល ឡើយ កាលបើសង្ឃកំពុងបែកគ្នា ក៏មិនមានជនណាមួយដឹងនូវ ហេតុដទៃឲ្យក្រៃលែងជាងនេះទៅទៀត ។ ពួកជនអ្នកភ្លេចស្មារតី មានអាការស្រដៀងនឹងបណ្ឌិត មានវាចាជាអារម្មណ៍ ចេះតែល្មោភនិយាយ តាមដែលខ្លួនចង់ និយាយឲ្យតែរួចពីមាត់ មានគេដឹកនាំដោយជម្លោះណា ក៏នៅតែ មិនស្គាល់នូវជម្លោះនោះឡើយ ។ ពួកជនណាចងសេចក្តីក្រោធនោះទុក ដោយគិតថា ជនឯណោះបានជេរអញ បានវាយអញ បានផ្ចាញ់អញ បាន លួចយក ( ទ្រព្យ ) អញដូច្នេះ ពៀររបស់ជនទាំងនោះ រមែង មិនស្ងប់រម្ងាប់បានឡើយ ។ លុះតែពួកជនណា មិនចងសេចក្តីក្រោធនោះទុក ដោយគិតថា ជនឯណោះបានជេរអញ បានវាយអញ បានផ្ចាញ់ អញ បានលួចយក ( ទ្រព្យ ) អញដូច្នេះ ទើបពៀររបស់ជន នោះស្ងប់រម្ងាប់បាន ។ ពៀរទាំងឡាយ ក្នុងលោកនេះ មិនស្ងប់រម្ងាប់ដោយ ពៀរ ក្នុងកាលណាម្តងឡើយ មានតែស្ងប់រម្ងាប់ដោយមិនមាន ពៀរ នេះជាធម៌មានមកតាំងអំពីដើម ។ ពួនជនក្រៅពីបណ្ឌិត មិនដឹងច្បាស់ថា ពួកយើងនឹង ដល់នូវសេចក្តីវិនាសក្នុងកណ្តាលសង្ឃនេះទេ បណ្តាជនទាំងនោះ លុះតែពួកជនណាដឹងច្បាស់ ( យ៉ាងនេះថា ពួកយើងនឹងដល់ នូវសេចក្តីវិនាស ) ទើបកលហធម៌ គឺការឈ្លោះប្រកែកទាំងឡាយ ស្ងប់រម្ងាប់អំពីសំណាក់ពួកជននោះទៅបាន ។ អំបាលពួកជនដែលបានកាត់ឆ្អឹងគ្នា បានសម្លាប់គ្នាបា នលួចយកគោ សេះ និងទ្រព្យ ប្លន់យកទាំងដែន គេគង់រួមគ្នា បាន ហេតុអ្វី ក៏ពួកអ្នករួមគ្នាមិនបាន ។