អដ្ឋកថា បទកុសលមាណវកជាតកទី ៦

[ ៥៥៣-៥៦២ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ទារកម្នាក់ ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា ពហុស្សុតំ ដូច្នេះ ។ បានឮថា ទារកនោះ ជាកូនរបស់កុដុម្ពិកៈ ក្នុងនគរសាវត្ថី ជាអ្នកឈ្លាស ក្នុងការមើលស្នាមជើង ក្នុងកាលដែលខ្លួនមានអាយុ ៧ ឆ្នាំបុណ្ណោះ ។ គ្រា នោះ បិតារបស់កុមារគិតថា នឹងសាកល្បងកូននេះ ទើបទៅផ្ទះរបស់សម្លាញ់ មិនឲ្យទារកនោះដឹងឡើយ ទារកនោះមិនបានសួរទីទៅរបស់បិតា ដើរទៅតាម ស្នាមជើងរបស់បិតា បានទៅឈរត្រង់សម្នាក់បិតា ។ ថ្ងៃមួយ បិតាបានសួរទារកនោះថា កូនសម្លាញ់ ពុកទៅមិនឲ្យឯងដឹង ឯងដឹងទីទៅរបស់ពុកបានដូចម្តេច ទារកឆ្លើយថា បពិត្រពុក ខ្ញុំស្គាល់ ស្នាមជើងរបស់ពុកបាន ខ្ញុំឈ្លាសក្នុងការសង្កេតស្នាមជើង ។ លំដាប់នោះ បិតារបស់ទារកត្រូវការសាកល្បងទៀត កាលបរិភោគអាហារព្រឹកហើយ ក៏ ចេញអំពីផ្ទះ ទៅកាន់ផ្ទះអ្នកស្និទ្ធស្នាល ដែលនៅជាប់តគ្នា ហើយចេញអំពី ផ្ទះនោះ ទៅកាន់ផ្ទះទី ៣ ចេញអំពីផ្ទះទី ៣ មកកាន់ផ្ទះរបស់ខ្លួន ចេញអំពី ផ្ទះរបស់ខ្លួន ទៅកាន់ទ្វារនគរទិសខាងជើង ចេញអំពីទ្វារនោះ បត់ទៅខាងឆ្វេង ដល់ជេតវនវិហារ ថ្វាយបង្គំព្រះសាស្តាហើយ អង្គុយស្តាប់ធម៌ ។ ទារក សួរអ្នកផ្ទះថា ពុករបស់ខ្ញុំទៅណា កាលបានទទួលពាក្យថា មិនដឹង ទើប សង្កេតគន្លងជើងបិតា តាំងអំពីផ្ទះរបស់អ្នកស្និទ្ធស្នាលដែលជាប់តគ្នា ទៅតាម ផ្លូវដែលបិតាទៅនោះឯង រហូតដល់ជេតវនវិហារ ថ្វាយបង្គំព្រះសាស្តាហើយ