អដ្ឋកថា ទទ្ទរជាតកទី ១២

[ ៦០៨-៦១៦ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅនាភ្នំគិជ្ឈកូដ ទ្រង់ប្រារព្ធ ទេវទត្ត ព្យាយាមផ្តាច់ព្រះជន្មព្រះអង្គ ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យផ្តើមថា យោ តេ បុត្តកេ ដូច្នេះជាដើម ។ មានសេចក្តីសង្ខេបថា សម័យនោះ ភិក្ខុទាំងឡាយសន្ទនាគ្នាក្នុងធម្មសភាថា អាវុសោទាំងឡាយ ទេវទត្តមិនមានខ្មាស មិនមែនជាសប្បុរស សេព គប់ព្រះបាទអជាសត្តុ ធ្វើឧបាយដើម្បីផ្តាច់ព្រះជន្មព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ដែល ទ្រទ្រង់នូវគុណដ៏ឧត្តម ដោយវិធីប្រកបនាយខ្មាន់ធ្នូ ប្រមេលោដុំថ្ម លែងដំរី នាឡាគិរី ។ ព្រះសាស្តាយាងមកត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់ មិញនេះ ពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនាគ្នាដល់រឿងអ្វី កាលភិក្ខុទាំងឡាយក្រាបទូល ឲ្យទ្រង់ជ្រាបថា បពិត្រព្រះអង្គ ដោយរឿងឈ្មោះនេះ ទើបត្រាស់ថា ម្នាល ភិក្ខុទាំងឡាយ មិនមែនតែក្នុងឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះទេ ដែលទេវទត្ត ព្យាយាម សម្លាប់តថាគត សូម្បីក្នុងកាលមុន ទេវទត្តក៏ព្យាយាមសម្លាប់តថាគតដូចគ្នា ដូច្នេះហើយ ទ្រង់នាំយករឿងក្នុងអតីតមកសាធកៈដូចតទៅក្នុង អតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត សោយរាជសម្បត្តិក្នុងនគរពារាណសី អាចារ្យទិសាបាមោក្ខម្នាក់ បង្រៀនសិប្បៈដល់មាណព ៥០០ នៅក្នុងនគរ ពារាណសី ថ្ងៃមួយ គិតថា អញនៅក្នុងទីនេះ មាននូវកង្វល់ច្រើន មាណព ទាំងឡាយ ក៏មិនសម្រេចការសិក្សា អញនឹងចូលព្រៃហិមពាន្ត នៅទីនោះ បង្រៀនសិប្បៈ ។ អាចារ្យទិសាបាមោក្ខនោះប្រាប់ដល់មាណព ហើយឲ្យជញ្ជូន ល្ង អង្ករ ប្រេង និងសំពត់ជាដើមចូលព្រៃ ឲ្យធ្វើបណ្ណសាលាក្នុងទីមិនឆ្ងាយ អំពីផ្លូវ ពួកមាណពក៏ធ្វើតូបរៀងខ្លួន ពួកញាតិរបស់មាណពទាំងឡាយ ក៏ បញ្ជូនប្រេង និងអង្ករជាដើម ឯអ្នកដែនក៏ពោលថា បានឮថា អាចារ្យទិសាបាមោក្ខនៅក្នុងព្រៃនោ