កណ្ហជាកតទី ២

( សក្កទេវរាជពោលថា ) ឱហ្ន៎ បុរសនេះ មាន សម្បុរខ្មៅ បរិភោគភោជនខ្មៅ នៅក្នុងភូមិប្រទេសក៏ខ្មៅ មិន ជាទីពេញចិត្តរបស់យើងឡើយ ។ ( កណ្ហឥសីពោធិសត្វពោលថា ) ម្នាលសុជម្បតិ មនុស្សមិនឈ្មោះថាខ្មៅដោយតបធម៌ទេ ព្រោះថាមនុស្សមានធម៌ ជាខ្លឹមខាងក្នុង ឈ្មោះថាជាព្រាហ្មណ៍ ឯបាបកម្មមាននៅក្នុង មនុស្សណា មនុស្សនោះឯង ឈ្មោះថា ខ្មៅ ។ ( សក្កទេវរាជ … ) ពាក្យនោះ អ្នកពោលល្អហើយ ជាសុភាសិតដ៏គួរ លោកប្រាថ្នាក្នុងចិត្តចំពោះពរណាមួយ ខ្ញុំនឹង ឲ្យពរ ( នោះ ) ដល់លោក ។ ( កណ្ហឥសី … ) បពិត្រសក្កៈ ជាធំជាងពួកភូតទាំងពួង បើព្រះអង្គនឹងឲ្យពរដល់អាត្មា អាត្មាប្រាថ្នានូវសេចក្តីប្រព្រឹត្ត ចំពោះខ្លួន គឺការមិនមានកោធៈ ១ មិនមានទោសៈ ១ មិនមាន លោភៈ ១ មិនមានស្នេហា ១ សូមព្រះអង្គឲ្យនូវពរ ៤ នេះ ដល់អាត្មា ។ ( សក្កទេវរាជ … ) បពិត្រព្រាហ្មណ៍ លោកពិចារណា ឃើញច្បាស់នូវទោសដូចម្តេចក្នុងកោធៈ ទោសៈ លោភៈ និង ស្នេហា ខ្ញុំសួរហើយ លោកចូរប្រាប់ហេតុនោះ ។ ( កណ្ហឥសី … ) សេចក្តីក្រោធមានប្រមាណតិច រមែងទៅជាច្រើន សេចក្តីក្រោធនោះ ដែលកើតអំពីសេចក្តីមិន អត់ធន់ រមែងចម្រើន សេចក្តីក្រោធ ជាហេតុឲ្យជាប់ជំពាក់ ឲ្យ មានសេចក្តីចង្ហៀតចង្អល់ច្រើន ព្រោះហេតុនោះ អាត្មាមិនពេញចិត្ត នឹងសេចក្តីក្រោធឡើយ ។ វាចារបស់អ្នកប្រកបដោយទោសៈ ជាវាចាអាក្រក់ ការប្រចាប់ ( ប្រទាញទៅមកក៏កើតឡើង ) ជាលំដាប់ បន្ទាប់ អំពីនោះ ដៃ បន្ទាប់អំពីដៃ ដំបង មានដំណើរនៃគ្រឿងស្រស្តា ជាទីបំផុត ទោសៈកើតអំពីសេចក្តីក្រោធ ព្រោះហេតុនោះ អាត្មា មិនពេញចិត្តនឹងទោសៈទេ ។