អដ្ឋកថា ពិលារកោសិយជាតកទី ១២

[ ៧៤១-៧៥០ ] ព្រះសាស្តា កាលគង់នៅក្នុងវត្តជេតពន ទ្រង់ប្រារព្ធ ភិក្ខុ អ្នកមានទានជាគ្រឿងត្រេកអរមួយរូប ទើបត្រាស់រឿងនេះ មានពាក្យ ផ្តើមថា អបចន្តាបិ ដូច្នេះជាដើម ។ បានឮថា ភិក្ខុនោះ ស្តាប់ព្រះធម្មទេសនារបស់ព្រះសាស្តាហើយ បួស ក្នុងព្រះសាសនា ចាប់តាំងពីបួសហើយ ជាអ្នកមានទានជាគ្រឿងត្រេកអរ មានអធ្យាស្រ័យត្រេកអរក្នុងការឲ្យទាន បើមិនទាន់ឲ្យបិណ្ឌបាត ដែលធ្លាក់ ក្នុងបាត្រដល់អ្នកដទៃជាមុន ក៏មិនឆាន់ ដោយហោចសូម្បីតែទឹកផឹក បើមិន ទាន់ឲ្យដល់អ្នកដទៃក៏មិនផឹក ជាអ្នកត្រេកអរក្រៃលែងដោយទាន ដោយ អាការយ៉ាងនេះ ។ កាលនោះ ភិក្ខុទាំងឡាយ នាំគ្នាពណ៌នាគុណរបស់ភិក្ខុរូបនោះ ក្នុង ធម្មសភា ព្រះសាស្តាយាងមកត្រាស់សួរថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អម្បាញ់ មិញនេះ ពួកអ្នកអង្គុយសន្ទនាគ្នា ដោយរឿងអ្វី កាលភិក្ខុនោះក្រាបទូលឲ្យ ទ្រង់ជ្រាបថា បពិត្រព្រះអង្គ ដោយរឿងឈ្មោះនេះ ទើបទ្រង់ត្រាស់ឲ្យហៅ ភិក្ខុនោះមក សួរថា ម្នាលភិក្ខុ បានឮថា អ្នកមានទានជាគ្រឿងត្រេកអរ មាន អធ្យាស្រ័យត្រេកអរក្នុងការឲ្យទានពិតឬ កាលភិក្ខុនោះក្រាបទូលថា ករុណា ព្រះអង្គ ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ កាលមុន ភិក្ខុនេះ មិនមានសទ្ធា មិនមានសេចក្តីជ្រះថ្លា សូម្បីតែតំណក់ប្រេង ក៏មិនយកចុងស្បូវជ្រលក់ឲ្យ ជាទាន កាលនោះ តថាគតទូន្មានធ្វើឲ្យអស់ព្យសន៍ ឲ្យតាំងនៅក្នុងផលនៃទាន សូម្បីក្នុងភពបន្តៗ មក ក៏គង់មិនលះទានវត្តនេះបាន ភិក្ខុទាំងឡាយទូល អារាធនា ឲ្យទ្រង់ត្រាស់រឿងនោះ ទើបទ្រង់នាំរឿងក្នុងអតីតមកសាធកៈដូចតទៅក្នុង អតីតកាល ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត សោយរាជសម្បត្តិក្នុងនគរពារាណសី ព្រះពោធិសត្វកើតក្នុងត្រកូលសេដ្ឋី ចម្រើនវ័យហើយ ប្រមូលទ្រព